bu sarkiyi o zaman sevgili
@Onyx Arkadasimiz icin paylasalim ..
Bu sarkiyi bende cok severim ama uzun zamandir dinlememistim..
Kisa bir hikayesini ekleyelim..
Nutshell, Layne Staley'nin yalnizligini, söhretin getirdigi baskiyi ve kendi icinde verdigi mücadeleyi anlattigi en kisisel parcalardan biri.
Bunu paylasirken..
Chris Cornell` de aklima geldi , neyse daha sonra onu da özel olarak paylasmak isterim.
Yine bir acinin Gösterilmesi degil sessizce tasindigi bir sarki ..
yalnızlık, yabancılaşma, mahremiyetini kaybetme ve insanın kendi içinde verdiği sessiz mücadeleüzerine bir şarkı..
@Onyx
Vaktin oldugunda seninde yorumunu alabilirim.
Eyvallah Cherry…
Belki geceye dair , belki sessizliğe , belkide yalnızlığa dairdir kim bilir!!!
Buda onlardan biri ; hani bazı şarkılar vardır, insan onları dinlemez; içinde bir yerlerde sessizce yaşar ya!!!
Gece ilerledikçe şehrin sesi azalıyor, insanların sesi kesiliyor, herkes kendi hayatına çekiliyor ya… İşte tam o anda insanın içinde susturduğu ne varsa konuşmaya başlıyor.
Kırgınlıklar…
Yarım kalmış cümleler…
Kimseye anlatılmamış hikâyeler…
Bir zamanlar çok güvendiğin insanların bıraktığı izler…
Ve en kötüsü, bütün bunları anlatacak kadar yakın hissettiğin kimsenin kalmaması…
Kendi kendini yalnızlaştırmanın verdiği sessiz çığlık…
Az önce düşündümde neden Nutshell öneredim diye, işte tamda bu yüzden!bana göre Nutshell’in en ağır tarafı da burada…
Bağırmıyor adam ya !
Sitem etmiyor.
Kendini hiç acındırmıyor.
Sadece susuyor.
Ama öyle bir susuyor ki, o sessizliğin içinde insan kendi çığlığını duyuyor.
Belki de bazı insanlar bu yüzden geceleri seviyor. Çünkü gündüz herkes “iyi misin?” diye soruyor; gece ise kimse sormuyor. Ve insan ilk kez kendisine dürüst olabiliyor.
Ben de uzun zamandır bazı şeyleri anlatmak yerine susmayı öğrendim. Çünkü bazı yaralar anlatıldıkça iyileşmiyor; sadece kelimelere dönüşüyor. Oysa bazı acılar kelime istemiyor. Bir şarkı yeterli oluyor.
Bir gitarın birkaç teli…
Bir sesin içindeki kırıklık…
Ve insanın kimseye söyleyemediği şeylerin, başka birinin şarkısında kendine yer bulması…
Belki yalnızlık da tam olarak budur.
Kalabalıkta tek başına kalmak değil;
içinde kopan fırtınayı anlatabileceğin birini bulamamak.
Ve bazen insanın en büyük çığlığı, hiçbir şey söylememesidir.
Bu şarkıyı geceye bırakmayı bu yüzden istedim. Çünkü bazı şarkılar gündüz dinlenmez. Bazı şarkılar, herkes sustuktan sonra anlamını bulur. Nutshell de biraz öyle…
Sevgili Cherry Belki de hepimizin içinde kimsenin bilmediği küçük bir oda var.
Kapısını uzun zamandır açmadığımız, ışığını kapattığımız, kimseyi sokmadığımız…
Ben bugün o odanın kapısında biraz durdum.
İçerisi hala çok sessizdi. Garip bir şekilde ama belkide ilk defa, o sessizliğin bana ait olduğunu hissettim.
Saygılarımla…
Teşekkür ederim ☕️
