Anne/Baba olduğunuzda hissettiğiniz duygu

İlk kucağıma verdiklerinde ağladım, duygusaldı ve tabiiki çok mutluydum sağlıkla geldiği için. Tabii sonra gerçeklerle yüzleşmeye başladım. Tamamen sana bağlı bir canlı. Birine emanet edemeyecek kadar üzerine titrediğin ama tek başına üstesinden gelemeyecek kadar da korktuğun zamanlar. Lohusalık dönemim zirveydi. Sürekli nefesini dinlediğim, elimle test ettiğim zamanlar. Şuan en keyifli, daha az kaygılı dönemlerindeyim ben. 6 yaştan bildiriyorum. Güzel günler yakın taze anneler. (:

anne babalık başka bir duygudur elbette ancak kendi ailenizden ya da kendi ailenizin içine doğan, her anına tanık olduğunuz/ olacağınız bir çocuğu kucağınıza aldığınızda en az anne/babası kadar heyecanlanıyorsunuz. en az onlar kadar( çoğu zaman) endişeleniyor ve seviniyor mutlu oluyorsunuz. biri 2,5 biri henüz bir kaç haftalık olmak üzere yeğenim var. dünyaya başka türlü bakmamı sağladılar.

başta avel avel kaldım öyle. ne yapacağımı bilemedim. tektim. kucağıma almaya korkuyordum, tutmayı bile bilmiyordum. çocuk benden küçük, panik benden büyük. :d ilk zamanlar öyle filmlerdeki gibi bir anda dünyam değişmedi. erkek milleti galiba biraz geç uyanıyor. ama 5 6 ay sonra seni görünce kollarını uzatıyor, gülüyor, sesini duyunca kafasını çeviriyor ya. işte o an bir şey oturuyor içine. tamam diyorsun, şimdi gerçekten baba oldum. ilk defa bana baba dediğinde 80 km yolu geri döndüğümü biliyorum. başka hiçbir şey hatırlamıyorum. o iki hece bütün yorgunluğu, bütün derdi siliyor. bir de kız çocuğu... vallahi onun olayı başka. oğlan adamı baba yapıyor, kız çocuğu bildiğin pamuk gibi ediyor. bir cilve yapıyor, bir babaaaaaaaaaaa diyor, dünyanın en kabadayı adamı bile sırıtıp kalıyor. kızda deneyimliydik zaten. orası ayrı bir lig. :d tarifi yok. çok şey yazmak istiyorum da bazı hislerin cümlesi olmuyor. yaşayan iki satırdan ne demek istediğimi zaten anlar bence.. yani özetle yaşayanın bildiği, anlatanın eksik kaldığı hislerden biri.. allah herkesin evladını bağışlasın. dünya onlarla yaşanabilir bir hale geliyor.

Benim yaşamayı çok fazla istediğim bir şeydi annelik. Ben başkalarının çocuklarına düşkün biri olmadım hiçbir zaman. Yeğenlerimi de sadece yeğenim gibi sevdim. Şöyle biri olmadığımı biliyordum “çocuğum olsa ancak bu kadar severdim” hayır ben böyle biri değildim ve tahmin ettiğim üzere yeğenlerim için böyle hissetmedim. Onları çok seviyordum ama anneliğin bambaşka bir şey olacağını kalbimde hissediyordum.
Birçok kimliğim var ve oldu. Evlat, arkadaş, sevgili, eş, dost, iş kadını, teyze, hala vs. Ama annelik, sanırım en çok sevdiğim kimliğim bu. Onu gördüm, yanağını yanağıma dayadım ve sanırım kalbim sevgiden patladı. Fotoğraflarıma bakıyorum, yüzümde hiç bilmediğim bir ifade.
sonra eve geçtim ve ben de çeşitli yüzleşmeler yaşadım kfjf uykusuzluk, yorgunluk, yetersiz hissetme, kaygı vs vs. Şu an geriye dönüp baktığımda -şimdilik bu tarz duyguları daha az hisseden ve görece işi daha kolaylaşmış bir anne olarak- sevgi ve şükür en baskın hissettiğim iki duygu ve durum. Benim için mucize gibi bir şey. Çünkü benimki gibi ayrıcalıklı bir aileye ve eve doğup bu kadar dalgalı bir yaşama sahip olmak herkesin harcı değildir kfjf Yaşadığım kötü şeylerin ve sınavların bir ödülü bu. Çok şükür rabbim. İyi ki geldin meleğim.

yalandan "gözlemler de yazılabilir tabii. herkes yazsın yani" yazmış. ya bırak..