Herkes kalabalıklarda mutlu olmak zorunda değil. Çoğu zaman dışarıda karanlık ve sesiz bir yerde uyurken gökyüzünü izlerim ve kendimle yaptığım istişareler, hayallerin yerini bir kafede birileriyle oturup çay kahve muhabbetine değişmem. İnsan önce kendini sevecek. Kısacası yalnız vakit geçirmeyi sevmek, insanlardan kaçmak değil de insanın kendiyle kurduğu huzurlu ilişki bence. Bazen bir kahve, biraz müzik, uzun bir yürüyüş ya da sadece düşüncelerinle baş başa kalmak insana çok daha iyi geliyor. İnsan kendiyle vakit geçirmekten keyif almayı öğrendiğinde yalnızlığı bir eksiklik olarak değil, kendine ayırdığı özel bir zaman olarak görmeye başlıyor. Çünkü insanın kendi yanında huzurlu olabilmesi de ayrı bir güzellik.