y/a/K

Gözlerin, hep zifiri karanlık kendi içinde.
Bakışlarının kuytunusuna itilip kakılan oluyordum her defasında.
Sokak lambalarını da geçtim;
Sevgilim sen, alevlerimi dahi görmekten acizdin!
En çokta gamzemi sevdiğini söylerdin.
Çukuruna sıkıştırsana beni derdin!
Öyle bir enkaz ki şimdi suretim;
Hangi kadına gülsem,
İçime düşmelerinden ürperirim.
Yarım kaldım.
Tüm kainatın acılarından beslenip durdum.
Ne midesizmişim!
Gitme diyemecek kadar içi deşilmişim.
Ah şu dökülenler,
Ciğerlerim..
Sakallarım..
Ellerinden düşünler.
Tutamadığın yüzüm,
Kızgın yağı kemirenler.
Leb demeden leblebiyi anlardın da;
Mevzun ben olunca,
P*çliğe vururdu içindeki çocuk,
Lal kesilirdin!
Ben de en çok sana yak’ılırdım,
Duyamazdın..

Rüzgar.

-Yazamamış ama paylaşmış.