Uzun lafın kısası sendin.. Ne şiirler çıkar şimdi yokluğundan..

Şu hayatta tek durduramadığım şey zamandı. Hızla akıyor fırsat bile vermiyordu. Kıpırdamak gelmiyordu içimden, kalabalıklardan kaçmak istiyordum. Ne ailem, ne arkadaşım, ne de bir dost herşeyden uzaklaşmak istiyordum. Neyim varsa, gözlerindeki o ıssız ateşe kül olup gitmişti. Gücümün damarlarımdan çekildiğini hissediyordum. Nefes almak göğsümde tonlarca yük varmışcasına ağırdı. Herşeyden uzaklaşmak istiyordum. Bir surate dahi değmeden yaşayıp gitmek.... Tam o zaman anlamıştım aşk uğruna yanmanın gerçek serinlik olduğunu..

Her gece sessiz hıçkırıklara boğulsam, sel olup, içime aksa da yaşların, yaşadığım sensizlik ve büyüttüğüm yalnızlığımla yaralarımın en derininden gülümsüyorum sana..

Uzat ellerini ;dermanı sende uykusuzluğumun. Benim sızım bu ;elimi ateşe uzatsam yakmaz beni. Şu dört duvar şahittir ki ;seninle yaşadım sensizlik denen ölümü. 'Yarından umut var.' derken unuttum dünümü, bugünümü.. Gülmeyi bile unuturken, seni unutmamanın sırrı hala saklı durur içimde. Yokluğunu sığdıramadım küçücük yüreğime.. Anlasana ölüyorum gidiyorum dediğin günden beri. Bu şehir bir gün getirmeyecek mi seni bana? Seni böyle uzun uzak sevişim bitmeyecek mi? Evet gittim! Gittim kalbimin sokaklarına basa basa. Yoksun bu şehirde, bu şehir ziyan, bu şehir harap.. Al yokluğunu canımdan...