“tevfik hoca zengin olunca sarığını attı. fakat sarık kafalaşır, cübbe derileşir, insandan çıkmaz. tevfik hoca'nın da fesi; "ben sarıktım!", ceketi; "ben cübbeydim!" diye haykırıyordu. softa yoktur ki kılığını değiştirdikten sonra da, hattâ, ensesinden bile belli olmasın.”
üç istanbul kitabından alıntı. tıpkı bugün bizim fetöcü, tarikatçı, hocacı vs. tipleri kılığından kıyafetinden ya da halinden tavrından şıp diye anlamamız gibi; bundan 100 yıl öncenin istanbul'unda da bu tipler hemen anlaşılıyormuş.
bin tane unutulmaz cümle, paragraf, anlatı vardır ama bu kitap ve bu kesit memlekette bazı şeylerin gerçekten hiç değişmediği ve değişmeyeceği fikrini mıh gibi kafama kazımıştı.
