Üç Öpücüklü Vicky

​

​

Nazilerden Kaçtı, Sesini Silaha Dönüştürdü: “Üç Öpücüklü Vicky”​

1944 yılında, İngiltere’nin kırsalında gizli ve sıkı korunan bir tesiste genç bir Alman kadın mikrofonun başına geçti.

Adı Agnes Bernauer’di.

Fakat onu dinleyen Alman askerleri, karşılarındaki kadının gerçekte kim olduğunu bilmiyordu.

Onu “Vicky With Three Kisses” adıyla tanıyorlardı.

Agnes Almancayı kusursuz bir Berlin aksanıyla konuşuyordu. Sesi sıcak ve etkileyiciydi. Sanki savaştaki sevgilisinin veya eşinin eve dönmesini bekleyen genç bir Alman kadındı.

Ama bütün bu kimlik sahteydi.

“Vicky” aslında Almanya’dan yayın yapan bir Alman kadın değildi.

O, İngiltere’ye kaçmış 21 yaşında bir Alman mülteciydi ve Müttefikler için çalışıyordu.

Agnes, 1923 yılında Berlin’de doğdu. Babası Yahudi bir tiyatro yöneticisiydi. Naziler iktidara geldiğinde ailesi baskı ve tehditlerle karşı karşıya kaldı.
Babası Almanya’dan kaçtı. Agnes de daha sonra onun yanına, İngiltere’ye gitti.

Ancak Alman mülteci oldukları için İngiltere başlangıçta aileye “düşman yabancı” gözüyle bakıyordu. Agnes’in doğrudan İngiliz ordusuna katılması kolay değildi.

Bunun yerine savaş sırasında hava saldırılarına karşı sivil savunmada görev yaptı.
Sonra 1944 yılında hayatı tamamen değişti.

Agnes, Londra’nın yaklaşık 65 kilometre kuzeyindeki Milton Bryan adlı gizli bir merkeze alındı.
Burada gazeteciler, yazarlar, oyuncular ve Almanya’dan kaçan insanlar bulunuyordu.

Kullandıkları silah ise tüfek değildi.

Mikrofondu.

Müttefikler, Almanya’dan yayın yapıyormuş gibi görünen sahte radyo istasyonları kurmuştu.

Müzik çalıyor, söylentiler yayıyor, savaşla ilgili seçilmiş bilgiler veriyor ve Alman askerlerinin savaşı sorgulamasını sağlamaya çalışıyorlardı.
Agnes de bu operasyonun önemli seslerinden biri oldu.

“Vicky With Three Kisses” adıyla haftada üç kez Alman askerlerine seslendi.

Onlara “çocuklar” diye hitap ediyor, kafelerden, şaraptan ve danstan söz ediyordu.

Amaç sadece onları eğlendirmek değildi.

Bu yayınlar bir psikolojik savaş yöntemiydi.

Alman askerlerinin evlerini ve normal hayatlarını hatırlamalarını, savaştan yorulmalarını ve neden savaştıklarını sorgulamalarını amaçlıyordu.
Agnes’in Vicky olarak yaptığı ilk yayın Ağustos 1944’te başladı.

Avrupa’nın farklı bölgelerindeki Alman askerleri onun sesini dinledi.

Bazıları gerçekten Alman bir kadın olduğuna inandı.

Bazıları yayının sahte olduğunu düşündü.

Bazıları ise bunun düşman propagandası olduğunu bildiği halde dinlemeye devam etti.

Müttefiklerin istediği de tam olarak buydu:

Onların dinlemeye devam etmesi.
Zamanla radyoya dinleyicilerden mektuplar da gelmeye başladı.
Hatta bir Alman askeri, Vicky’nin sesini duyduktan sonra onun gerçekten güzel olup olmadığını merak ederek mektup yazdı.

Fakat onun bilmediği şey şuydu:
Mikrofonun arkasındaki kadın, Nazi Almanyası’ndan kaçmış bir Alman mülteciydi.
Agnes’in en büyük avantajı da buydu.

Almancası gerçekti.
Berlin aksanı gerçekti.
Alman kültürünü iyi tanıyordu.

Ama Vicky diye bir kadın gerçekte yoktu.
Vicky tamamen Müttefiklerin oluşturduğu sahte bir kimlikti.

Savaşın ardından Agnes Bernauer şarkıcı, kabare sanatçısı ve oyuncu olarak başarılı bir kariyer yaptı.

Savaş yıllarındaki çalışmaları ise uzun süre kamuoyundan gizli kaldı. Çünkü bu operasyonların önemli bölümü gizliydi.
Yıllar sonra ortaya çıkan belgeler ve yayın kayıtları, Milton Bryan’daki propaganda çalışmalarının ne kadar gelişmiş olduğunu gösterdi.

Agnes’in hikâyesindeki en büyük ironi ise şuydu:

Hitler’in Almanya’sından kaçmıştı.
Sonra aynı savaşa bu kez bir asker olarak değil, mikrofonun arkasındaki bir ses olarak geri döndü.
Silah taşımadı.
Cephede savaşmadı.
Askerlere komuta etmedi.
Sadece konuştu.
Ama binlerce Alman askeri onu dinledi.
Onların duyduğu kadın “Vicky” idi.
Mikrofonun arkasındaki gerçek kadın ise Agnes Bernauer’di.

Onun hikâyesi, II. Dünya Savaşı’nda bazen bir sesin bile savaşın parçası olabileceğini gösteren sıra dışı örneklerden biridir.