Eskiden her seyin bir caresi varmis gibi gelirdi..
Sanki büyüdükce bütün kapilar acilacak, bütün sorular cevaplanacakmis gibi ..
Öyle degilmis..
Daha cok hangi sorulari sormaktan vazgecmen gerektigini ögrenmekmis..
Insan büyüdükce de cogalmiyor..
Yol uzadikca kendinden bir seyler birakarak eksiliyor..
Bir zamanlar en cok " Ben kimim, nereye aitim ?" sorularin pesinden kosmusum..
Cok farkli dünyalara girdim .
Cok sey ögrendim, cok sey kazandim , cok sey de kaybettim ..
Bu sorunun cevabini net olarak bulamasam da, en azindan ne istedigimden cok ne
istemedigimi buldum..
Sonra bazi seylerin yasanmasi mümkün olmayacak seylere inandirmisim kendimi.
Güzel seylere mesela..
Karanligi seviyordum .. Halen seviyorum..
Aydinligi aradigim da yoktu ..
Ne zaman , nereden sizdi iceriye bilmiyorum ..
Gözlerim alisik degildi .. ama gözlerimi de kismadim..
Bazi yollarin gidilmesi cok güzel..
Ama güzel yollar daha cok korkutur beni ..
Tasli yollardan cok korkmam, nereye bastigimi bilirim cünkü ..
Yine de yürüyorum , cünkü bu kez durmak istemiyorum ..
Biraz tedirgin..
Biraz da merakla..
****
