Sevgi Emekmiş Emek Ise Vazgeçmeyecek Kadar, Ama Özgür Bırakacak Kadar Sevmekmiş

Bende emek hiç yok sıfır. Allah'ın bildiğini kuldan saklayamam zaten kuluna da en açık şekilde ilan ediyorum hep. Benim kadar itliğini serseriliğini yazabilen var mı? Yok. Ben bilakis, en kötü hallerimi yazarım, aslında bu da bir duvardır. Biz de Allah kuluyuz sizce hiç mi iyi yanımız yok?

Bende emek hiç yok sıfır. Olsa zaten bugün 15 yaşımda kız evladım vardı boşa geçti ömür boşa yine efkarlandım.

Mesela hep Leylâ diyorum ya, Leylâ bana Allah'ın bir tokadıdır. Ben dünyanın benim etrafımda döndüğünü düşünen, beni tanımayanların veya tanıyanların da, hoppa züppe gibi, narsist bir tiptim. Belki hâlen öyledir de. Leylâ'nın gidişi benim mahvoluşum, kendime ve her şeye inancımı kaybedişimdir aslında... Hep söylüyorum, ben tüm Leylâ'lı şiirleri şarkıları bilirim...

Allah yukarıdadır, bana kimse kötü davranmadı, beni kimse üzmedi, bilakis, herkes o kadar beni kazanmaya çalıştı ki, anlatamam.

Bunlara rağmen ben çok vurdumduymaz, çok başına buyruk davranmışımdır. Maalesef ki yapım da böyledir. Çok ayıptır ki, Leylâ'yı bilmeyen, ve onlara da belki ayıptır ki, Leylâ'yı kabullenip benimle konuşmaya devam etmeyen yoktur. Fakat hepsinin isteği, "ben seni iyileştiririm" idi, mümkün değil...

Ben ilişkiyi beceremediğimi anladım ve bıraktım. Kimseyi de üzmeye gerek yok fazla. Bıraktım.

Çünkü ben öyle bir tipim ki, her şey güzel giderken, güzel güzel konuşurken ben bir meyhanede veya evde içiyorsam, "Olamayız, biliyorum..." diye mesaj atar ve her şeyi berbat ederim.

Gerek yok.

Ve son bir şey, cehennem kapısında Allah sağıma dönüp söz hakkı verse, orada herkes olsa, "Özür dilerim, gördüğünüz ve hayal ettiğiniz Berat olamadım." derim. İçeri de girerim zebaninin ittirmesine gerek yok. Kimsenin ahına girmedim, fakat o kapı benim dünyadaki yaşantımın hakkı.