sandık

Stauffenberg
FORUMSAL.NET YENİDEN ERİŞİME AÇILDI ForumSAL · Bilgilendirme

Yaşanan süreçte sabır gösteren ve yanımızda olan tüm üyelerimize teşekkür ederiz. Alternatif adreslerimiz üzerinden de bize ulaşabilirsiniz.

Alternatif erişim adreslerimiz
frmsal.com ↗ frmsal.net ↗ frmsal.org ↗
⚪ Konu yazarı en son 2945 gün önce aktifti
Durum
Üzgünüz bu konu cevaplar için kapatılmıştır...
-Bir çiçeğin büyümesi bizi ne kadar kederlendiriyorsa, ölüm de o kadar kederlendirmeli. Korkunç olan ölüm değil, yaşanan ya da yaşanamayan hayatlardır..

1450336_398866653549265_433945874_n.jpg
 
[YOUTUBE]-0SmXVrLlZ4[/YOUTUBE]
 
Uykunda seni izlerken kitaplar bitiyor bazen. Kültablasını arada bir boşaltma zorunluluğum da olmasa geçen zamanı ömrümce göremeyeceğim.
 
“Delilik mi?
Neden olmasın?
Ne delilik değildir ki?
Yaşam delilik değil mi?
Kurulmuş oyuncaklar gibiyiz.
Birkaç kez kuruluyoruz, bitince güle güle ve ortaklıkta dolanıp varsayımlarda bulunur, planlar yapar, valiler seçer, çimlerimizi biçeriz.
Delilik tabiki.
Ne, delilik değildir.”

Charles Bukowski
 
-Sıkıldığımı hissettim. Güzellik yoktu içimde. Hiç de iyi biri değilim, diye geçirdim içimden. Karşımda olması gerektiği gibi bir hayat var ve ben kendimi hapiste gibi hissediyorum..

cb
 
Kucaklayalım.
Sarılıp kalalım istiyorum.
Sarılmanın ötesine de berisine de düşsek, yine bulalım.
Öyle kalalım.
 
"yatağımın karşısında bir pencere var. odanın duvarları bomboş. nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım."
 
ayakkabılarını kapımın önünde görmeyi istiyorum!
çünkü bu,
seni seviyorumun içine nal salmak demektir
ve hareketinin bana durduğunu akla uydurur.
oysa seni sevmem toplumu meşru kılar
ve gitmen beni dile indirger sevgilim.
 
tüm yorgunluğumu,
hüznümü,
özlemimi,
şu yatakta ve koynunda atmak için
veremeyeceğim herhangi birşeyim yok.










koynunda ne güzel de uyurum.
 
anneanneme veda ettim.
geride kalan herşeyime sıkı sıkı sarılarak.
yaşıyorum.
 
"bazen hepimiz bir filme hapsolmuşuz hissine kapılıyorum... repliklerimizi biliyoruz, nereye doğru yürüyeceğimizi biliyoruz, nasıl oynayacağımızı biliyoruz, sadece kamera yok... yine de çıkamıyoruz filmin içinden! ve film kötü."
 
Durum
Üzgünüz bu konu cevaplar için kapatılmıştır...
Geri