Onu mu Seviyoruz, Bize Hissettirdiklerini mi?

Onu mu Seviyoruz, Bize Hissettirdiklerini mi?​

Dostoyevski, Karamazov Kardeşler'de sevginin her zaman göründüğü kadar saf ve karşılıksız olmayabileceğini farklı karakterler ve ilişkiler üzerinden sorgular. İnsanın sevgisinin içine kendi ihtiyaçlarının, yalnızlığının ve hatta bencilliğinin karışabileceğini gösterir.

Buradan insanın kendisine sorabileceği oldukça rahatsız edici bir soru çıkıyor:

Ben gerçekten onu mu seviyorum, yoksa onun bana hissettirdiği şeyleri mi?

Çünkü bazen bir insanı sevdiğimizi düşünürken aslında onun hayatımızdaki yerini seviyoruz.

Bizi dinlemesini, merak etmesini, ihtiyaç duyduğumuzda yanımızda olmasını... Yalnızlığımızı azaltmasını, kendimizi değerli ve güvende hissettirmesini seviyoruz.

Ve bütün bunların adına sevgi diyoruz.

Oysa insanı sevmekle, onun bize sunduğu duyguyu sevmek arasında ince ama önemli bir fark var.

Belki bunu anlamanın en zor yolu da kendimize şu soruyu sormaktır:

O insan artık bana hiçbir şey veremese; beni eskisi gibi iyi hissettirmese, yalnızlığımı doldurmasa, ihtiyaç duyduğum anda yanımda olmasa... Yine de onu aynı şekilde sever miydim?

Cevabı insanın biraz canını acıtabilir.

Çünkü bazen özlediğimiz kişi değildir.

Onun yanındayken olduğumuz kişiyi özleriz.