Ömrümün bir yerine sakladım seni…

Kimseye söylemiyorum içimden geçenleri nazar değer diye korkuyorum. Ömrümün bir yerine sakladım seni, çok seversem kırarım diye sakınıyorum.
Aşk eskiyor gözlerimin önünde, kurutup saklansın diye, kalbimin sayfaları arasına koyuyorum. Hiç koynumdan çıkarmıyorum resmini, terime karışıyor yüzün, iki göğsümün arasında öpüyorsun, hayalim bile garip bir hüzün….
Kod adı kahkaha olan anlar biriktiriyorum hayatımda, kimse görmesin diye saklıyorum acılarımı. Kim bilebilir gece yarılarında boş bir yatağa sarılarak uyumanın sancısını?
Kime baksam gözlerine benzer bir göz arıyorum. Sessiz kalıyor ya bazen sözlere aklım, aklımın uzun süren seyahatleri yüzünden. Bir uçup gidiyor benden, sana konuyor kuş gibi, hasretin adı bile aklımla kayboluyor.
Unutmak iyidir bazen, unutmak da ister ya insan; bütün unutmak istediklerinin mıh gibi gelip çakılmasıdır en öne acı olan.
Dünyanın eteği sarkıyor belinden, benim kalbimden aşkım. Hiç kimseye söyleyemediğim bir sır gibi yaşıyorum sensiz kalan bedenimi. Oysa harcasam bozuk para gibi, kim sorabilir hesabını?
Sana vurgunum deniz diplerinde, başka bir rengi arıyorum seni sevdikçe. Büyük bir okyanusa dönüyor düşlerim, senin aklından, bedeninden, ellerinden, öpmenden daha başka bir yol arıyorum içimde. Renkli balıklar, mercanlar görüyorum. Bütün gördüklerimin sebebi sensin diye, ölemiyorum.
Bana iyi geliyorsun ne yalan söyleyeyim, ne zaman tutsam elini, ne zaman duysam sesini, içimde çiçekler açıyor. Ama bahar dediğin de mevsim işte, geçiyor zamanı gelince.
Balonlar uçuruyorum renk renk balkonumdan, birisini görürsün belki kafanı kaldırınca diye hevesle bekliyorum. Gün bitiyor, gece çöküyor, kuşlar bile terk ediyor bu şehri ama senden hiç ses gelmiyor.
Ben o yüzden ömrümün bir erine sakladım seni, yokluğundan çıkartıp kokluyorum sevgini ve aşk senin ellerinde, benim kalbime değince eflatun kokuyor….
​