Ölümün Eşiğinde Geriye Kalan

Fyodor Dostoyevski, 22 Aralık 1849’da idam mangasının karşısında yalnızca birkaç dakikası kaldığını bilir ve o son anda kardeşini düşünür. Yokluğun eşiğinde insanın zihninden nelerin geçtiğini anlatan bu sözler, kardeşine duyduğu sevginin derinliğini de ortaya koyar:

“Hayatta kalmak için yalnızca bir dakikam kaldığını düşündüğüm o anda seni hatırladım, kardeşim. O son dakikada zihnimde senden başka hiç kimse yoktu. İşte o an, sana karşı beslediğim sevginin ne kadar büyük olduğunu bütün benliğimle anladım.

İnsan, ölümle yüzleştiğinde hayatında gerçekten neyin değerli olduğunu daha açık görüyormuş. Benim için o anda geriye yalnızca sen kalmıştın, vefalı kardeşim.”