olmamis bir seyi olacakmis gibi, yakindaymis gibi yasamak. her sey iyi, mutlu, huzurlu, tatli ve sevdiklerinin saglikli oldugu bir yasamda hayatini surdurmeyi, yasamaya devam ederken, birden aklima gelen: "ya sevdiklerimden (aile icinde) biri simdi hastalanip vefat ederse??? n'apacagim, nasil halledecegim ayarlayacagim her seyi ve herkesi?" dusuncesi. problem olmadigi halde otomatik olarak yasanabilecek her olumsuzluga karsi bir back-up yapiyorum ki, kendimi hep rahat ve huzurlu hissedeyim. en buyuk abla sendromu mu bu? annem ve babam bana kiziyor ve aslinda uzuluyor bu sekil bazen kafami yordugum icin. "her sey zaten ayarlanmis ve tamam. bir sey olsa bile iyi olacaksiniz hep." diye. iste takintili oldugum icin ve risk almayi sevmedigim icin, su an buyuklerim aile icerisinde asla yapmayacagi seyleri halletmeye basladilar. olumlerinden sonra bize dert ve sknti kalmasin diye. memnunum :d