Benim ya da sevdiğimin kişinin başına gelmesi farketmez; ölüm korktuğum bi kavram değil.
Ölümden daha korkutucu olan şeyler var hayatta.
70-80 yasında darp edile edile bakimevinde yatalak olmak mi yoksa ölüm mü daha sevimli mesela.
Bu tarz konulara bu şekilde örneklerle yaklaşılabilir.
Bir gün ruhun çok daraldiginda bir mezarlığa git mümkünse hayatin akıp gittiğini gördüğün bir manzarası olsun. Mesela vapurların geçtiği bir deniz manzarası olabilir. Bir gün herkes ölecek, sevdiklerin de, seni incitenler de...Hayat da devam ediyor, hala nefes alıyorsan onu yakalamaya çalış; Şu an bulunduğun mezardakiler ne geçen vapurların,ne yaprakların,ne de gökyüzünün umrunda...
Huzur verici aktivitelerimden biri, öneririm.
Korku,keder,ölüm... duygusu olmayan doğanın kılını kımıldatmaz; tam takır işlemeye devam eder.
Öyleyse vakit kaybına gerek var mi?
