-Ne bileyim işte,cennete kadar yolun var...

Her gidişine, cenaze töreni düzenlemek isterdim
ama tek başıma kalıyorum;
törene katılacak kadar insan yok çevremde...

yalnızlığım mutluluk hormonlarını çalıştırmaya başladı,
alıştım sanırım,
sanırım insan her şeye alışıyor bu hayatta...
Baksana,
sana bile alışamamışken daha,
yokluğunu kabullendim çoktan.
Dönmen yetiyor,
sıkılıp diğerlerinden,
pişman olup gelmen dolduruyor tüm boşluklarımı...
Acizim ama aşk diyorlar bunu kalp literarütünde...
Aşığım,
öyleyse gurur yok...
Nefret etmiyorum,
sitem de,
beni terk etmene rağmen,
hala gülümseyebilmeni dileyebiliyorum...

Daha ne söylenir?

-Ne bileyim işte,cennete kadar yolun var...