Dünya'da bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki, bundan aldanmış olmak bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı. Çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. Sonra aradan seneler geçtiği halde, nasıl hala ona bağlı olduğumu gördükçe, ruhumda daha büyü bir infial duyuyordum. O beni çoktan unutmuş olacaktı, kim bilir şimdi kimlerle yaşıyor, kimlerle dolaşıyordu.