- Katılım
- 21 Aralık 2011
- Mesajlar
- 6.158
- Tepkime puanı
- 3
- ForumSAL Yaşı:
- 14 yıl 10 ay
- Kıdem:
- Forumun Eskisi
- Yaş
- 32
yalnızım. çevremde yüzlerce insan olmasına rağmen yalnızım. kimseye güvenemiyorum,sevemiyorum onları. gülemiyorum yüzlerine. hayatımda bir tek adam var. başka kimseye ihtiyaç yokmuş gibi sanki. çünkü onlar sadece bir hayalden ibaretmiş gibi sanki. dost lafına inanmıyorum. inanmıyorum çünkü, inandıracak birisini henüz bulamadım. bulduysam da kaybettim. kimse ağladığımda yanımda olmuyor, ne anlamı kalıyor bana “her zaman yanındayım” demenin. hiçbir anlamı yok. gülünce, biraz sonra ağlayan biriyim. yediğim dost kazıklarından belkide. güvenememem ondandır. duygularım varmış gibi davrandığım için üzgünüm. ama gerçekten kimseye dost diyemiyorum. uzaktan dost edinmeye hayır. lütfen,sana değer veriyorum demeyin artık. yalan,sahte şeylerle beni kandırmayın. şurada ölsem, yanımda olacak bir kişi bile yok. yani işe yaramıyorsunuz. üzgünüm. böyle olmasını istemiyordum,niye isteyeyim. kim istemez, yüzlerce seveni olmasını. sanırım ben artık istemiyorum. çünkü kimseye güvenemiyorum.