Hiç yerimde durmazdım, sürekli olarak çocukları döverdim. Ama büyüklerim tarafından çok sevilirdim, tam bir geleceğin Bağcılar çocuğu olacağımdan sanırım.. =) Ama, zamanla çok büyük bir olgunluğa erişmek zorunda kaldım her insan gibi, gerek hayatın getirmiş olduğu zorluklar, gerekse kendi ayaklarım üzerinde ne zaman kalmam gerektiğini anladım, işte o zaman benim için gerçek olan hayat başladı.. Herkesin hayatla tanışması farklı tabii ki, ama yaşanılanlar mayanızda var ise, çok büyük olgunluk getiriyor. Geriye dönüp baktığımda çocukluk arkadaşlarımın çoğu Cezaevinde. Allah yardımcıları olsun.. Bazen düşünüyorum; keşke hep çocuk kalsaydık.. Kimine göre sevilen, kimine göre sevilmeyen çocuk kalmaya devam etseydik.. Hayat işte; sürüklüyor bir yerlere.. Bu konu vesilesiyle çocukluğuma dair içimdekileri de dökmüş oldum.
Saygılarımla.
