Koşulların insanı zorunlu bir seçime yönlendirmesi

ben buna tesadüf demiyorum gerçekten de seçimlr lefty hanim. hayat bazen önüne öyle şartlar çıkarıyor ki seçtiğini sanıyorsun ama aslında tek derdin ayakta kalmak oluyor. iş yerim yandı. yıllar geçti, bu defa 1200 metrekare petshop depomu sel bastı. her seferinde düzenim bozuldu, bocaladım ama pes etmeyi hiç düşünmedim. bugün dönüp baktığımda iyi ki pes etmemişim diyorum. o gün bana yük gibi gelen mecburi seçimler, hayatimdan çok şey aldı ama bir o kadar da şey kattı. sabrı öğretti, yeniden başlamayı öğretti, düştükten sonra ayağa kalkmayı öğretti. bugün sahip olduğum birçok şeyi belki de o zor günlere borçluyum. artık hiçbirine keşke diyemiyorum. çünkü insanı değiştiren, rahat ettiği zamanlar değil, mecbur kaldığı zamanlar oluyor. bazen seçtiğin yolu değil, yürümek zorunda kaldığın yolu yaşıyorsun iyisiyle kötüsüyle.. önemli olan da aslında o yolun sonunda kendini kaybetmemek oluyor. demem o ki neye anlam yükleyip kovaliyorsak elimize o geçiyor. aklımızın ucundan geçmeyen şeyleri yaşatıyor yaşam.

tabi bu süreçler de seçimlerde yanınızda olan insanlarin önemi o kadar çok ki. sancıların mutluluğa dönüşmeside oluyor zaman geçip düşününce.

Ne diyor Gandalf? “Tüm ihtimalleri ölçüp biçtikten sonra mecburiyeti teslim etmek arifliktir.”

İnsanoğlu her değişkeni kontrol edebilecek kudrette değil. Bazen bir kaç değişken (koşul) bir araya gelip yapmam dediğini sana yaptırtabileceği gibi olmaz diye düşündüğünü oldurtadabiliyor.

HosgeldinHarunAbi' Alıntı:

Bazen bir kaç değişken (koşul) bir araya gelip yapmam dediğini sana yaptırtabileceği gibi olmaz diye düşündüğünü oldurtadabiliyor.

Genişletmek için tıkla ...

mesleğin gereği bence içimizde en çok şahit olansin, dinleyeceğim bunlari podcast seklinde.

RK' Alıntı:

mesleğin gereği bence içimizde en çok şahit olansin, dinleyeceğim bunlari podcast seklinde.

Genişletmek için tıkla ...

Hemen bir tane anlatayım yeri gelmişken ;

Bir boşanma davası. 30 yıllık evliler. Her şey rutin artık normale dönmüş ilişkiler heyecan yok ama alışkanlıklar oturmuş bir ilişki. 3 çocukları var falan. Kadın ev hanımı adam çalışıyor. Adam biraz kıskanç, kadın emekçi bir tip vs. Yani klasik olarak görebileceğiniz ne varsa toplumda bu ilişkide var.

En küçük çocukları da orta okula gidiyor. Anne bir gün yerli malı haftası, çocuğa evde dolma yapıyor. Okula götürsün diye. Çıkışta çocuğu okuldan almaya gidiyor, çocuğun hocası diyor ki anneye “elinize sağlık, dolma çok güzel olmuştu”

O an kadın kilitleniyor. Donup kalıyor. Diyor ki ben kocama 30 sene her akşam yemek pişirdim bir kez bana yemeğin güzel olmuş, eline sağlık demedi.

Sonra sorgulamaya başlıyor, başladıkça aslında ne kadar toksik bir durumun içinde olduğunu ve alıştığı için fark edemediğini fark ediyor vs. derken boşanıyorlar.

30 senelik evlilik her 3 çocuk her şey sorunsuz gözüküyor ama bir “eline sağlık, yemek çok güzel olmuş” nerelere getiriyor konuyu.

farklı bir açıdan bakayım. Bence bu hayatta insanın başına gelebilecek en büyük şanslardan ya da ikramlardan biri. Bazen insan gidişatı görse bile karar vermek ya da seçime gitmek istemiyor. Belki korkuyor, çekiniyor; durumun daha kötü hale gelmesinden, belki konfor alanından çıkmak istemiyor ya da başta söylediğim şeyin biraz tersini söyleyeceğim: belki de içinde bulunduğu durumu sezse de vehametinin çok da farkında değil. Sonra koşullar sizi öyle bir noktaya getiriyor ki önünüzde tüm şeffaflığıyla duran o seçimi yapmak zorunda kalıyorsunuz. Kötü gibi ama değil çünkü zaten o seçimi yapmalıydınız ama sadece farkında değildiniz. Ve şimdi o seçimi yaptınız. Bazen böyle olur, çok da iyi geldiği durumlar olur.

insan bazen konfor alanını, güvenli saydığı limanı terk etmekte aşırı zorlanabiliyor. bu her alanda böyle bazen sabit bir gelirin, sabit bir çalışma ortamının konforunu bırakamıyor.
ancak sadece kendi dışında gerçekleşen, kontrol edemediği olaylar meydana geldiğinde o riski alabiliyor.
yani neyin üzerinde kontrol sağlayamıyorsak, bizi seçime sürükleyen de o oluyor bir bakıma.

Bu da bende hep tam tersine isliyor. Ne zaman konfor alaninin disina cikmaya calissam, zorlasam tum kosullari, inatla hayat beni konforun icine batiriyor.

bu durumda seçmemekte bir zorunlu yönlendirmedir.

Shinigami' Alıntı:

Bu da bende hep tam tersine isliyor. Ne zaman konfor alaninin disina cikmaya calissam, zorlasam tum kosullari, inatla hayat beni konforun icine batiriyor.

Genişletmek için tıkla ...

korkuların üzerine gitmekle alakalı olsa gerek