Dogadaki bir cesmenin uzerinde gormustum su satirlari:
“Susamis, gelmis cesmeye;
Icecek suyu tasi yok.
Yikma insan gonlunu;
Yapacak ustasi yok.”
Ne olursa olsun insan kalp kirmanin hem dunyada hem de manevi anlamda, kendisinin anlayabilecegi herseyden daha buyuk bir vebal oldugunu anlamali. Insan gerekirse dudaklarini igne iplikle dikercesine sussun, ellerini yere civilercesine kimseye uzatmasin, kendisini zincirlercesine kimseye kotulugu olmasin ki bilerek ve isteyerek kalp kirmasin.
Bilmeden olabilen durum icin de, olan durumdaki niyetini aciklamali ve ozur dilemeli. Sonrasi da zaman arkadaslarimizin dedigi gibi.
