-
Foruma hoş geldin 👋, Ziyaretçi
Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için lütfen foruma kayıt olun veya giriş yapın. Üyelik tamamen ücretsizdir ve sadece birkaç dakikanızı alır.
Kendime itiraf etmem gereken şeyler var ama hatırlamıyorum.
- Kullanıcı Jose
- Başlangıç tarihi
- - Üye Günlüğü
FORUMSAL.NET YENİDEN ERİŞİME AÇILDI
ForumSAL · Bilgilendirme
Yaşanan süreçte sabır gösteren ve yanımızda olan tüm üyelerimize teşekkür ederiz. Alternatif adreslerimiz üzerinden de bize ulaşabilirsiniz.
Alternatif erişim adreslerimiz
⚪
Konu yazarı en son 10 gün önce aktifti
- Katılım
- 23 Nisan 2014
- Mesajlar
- 9.980
- Tepkime puanı
- 97
- ForumSAL Yaşı:
- 12 yıl 6 ay
- Kıdem:
- Forumun Eskisi
- Yaş
- 33
''En büyük korkum ölüm.
Bunu birçok kez dile getirmiştim ve beni uzun süredir takip edenler bunu muhtemelen biliyorlardır.
Belki spesifik bir korku değil, belki insanların büyük bir kısmının sahip olduğu bir şey ama öyle, en büyük korkum ölüm.
Bir gün hepimiz öleceğiz. Bundan yüz yıl sonra şu an dünyada yaşayan herkes ölmüş olacak. Belki biraz olsun içim rahatlayabilirdi ölümden sonra hayatın olduğuna, olan hayatın şu dünyadaki düzene göre “adalet” getireceğine inansaydım. (Lütfen inanç konusuna girmeyelim, çünkü ben bile hala bilmiyorum neye inandığımı) Benim için ölüm, büyük bir hiçlik gibi ve bu hiçlik duygusu korkutuyor. Sonradan inanca sahip olan bir ailede dünyaya geldim ve şimdi onların fikrini değiştirip "öteki taraf" için de çalıştıklarını gördüğüm zaman karışıyor kafam. Bu kadar basit olamaz. Beni her zaman kendi seçimlerimi yapmaya teşvik etikleri için bunda da bana bıraktılar seçimi. Kendi kendime, "Öleceğim, eğer arkamda diğerlerinin beni hatırlayabileceği bir şey bırakırsam belki bu sayede ölümsüz olurum dedim" sonra, ben öldükten sonra beni hatırlayacak olan insanların da öleceğini düşündüm. Onlar da ölecek ve bir gün bu dünyaya kocaman bir meteor çarpıp yerle bir edecek. Her şey bitecek ve sonra o koca, karanlık, sessiz boşluk gelecek. Hiçbir şey. Yokluk.
Ve bu düşünce bazen hiçbir şey yapmama hissi uyandırıyor bende.
Evet, en büyük korkum ölüm.''
Ya senin ne?
(Alıntı)
Bunu birçok kez dile getirmiştim ve beni uzun süredir takip edenler bunu muhtemelen biliyorlardır.
Belki spesifik bir korku değil, belki insanların büyük bir kısmının sahip olduğu bir şey ama öyle, en büyük korkum ölüm.
Bir gün hepimiz öleceğiz. Bundan yüz yıl sonra şu an dünyada yaşayan herkes ölmüş olacak. Belki biraz olsun içim rahatlayabilirdi ölümden sonra hayatın olduğuna, olan hayatın şu dünyadaki düzene göre “adalet” getireceğine inansaydım. (Lütfen inanç konusuna girmeyelim, çünkü ben bile hala bilmiyorum neye inandığımı) Benim için ölüm, büyük bir hiçlik gibi ve bu hiçlik duygusu korkutuyor. Sonradan inanca sahip olan bir ailede dünyaya geldim ve şimdi onların fikrini değiştirip "öteki taraf" için de çalıştıklarını gördüğüm zaman karışıyor kafam. Bu kadar basit olamaz. Beni her zaman kendi seçimlerimi yapmaya teşvik etikleri için bunda da bana bıraktılar seçimi. Kendi kendime, "Öleceğim, eğer arkamda diğerlerinin beni hatırlayabileceği bir şey bırakırsam belki bu sayede ölümsüz olurum dedim" sonra, ben öldükten sonra beni hatırlayacak olan insanların da öleceğini düşündüm. Onlar da ölecek ve bir gün bu dünyaya kocaman bir meteor çarpıp yerle bir edecek. Her şey bitecek ve sonra o koca, karanlık, sessiz boşluk gelecek. Hiçbir şey. Yokluk.
Ve bu düşünce bazen hiçbir şey yapmama hissi uyandırıyor bende.
Evet, en büyük korkum ölüm.''
Ya senin ne?
(Alıntı)
- Katılım
- 23 Nisan 2014
- Mesajlar
- 9.980
- Tepkime puanı
- 97
- ForumSAL Yaşı:
- 12 yıl 6 ay
- Kıdem:
- Forumun Eskisi
- Yaş
- 33
Kınalı eller için,yastık kenarındaki elbise üzerine bırakılmış bir avuç şeker, niyetine: gülen gözleri eksik olmayan çocuklarıyla çoğullaşan bir ülke ve ayrımsız, şartsız,ötekisizleştirilmemiş bir dünya …
- Katılım
- 23 Nisan 2014
- Mesajlar
- 9.980
- Tepkime puanı
- 97
- ForumSAL Yaşı:
- 12 yıl 6 ay
- Kıdem:
- Forumun Eskisi
- Yaş
- 33
Başına ne gelirse gelsin,dürüst ol,doğruyu söyle…
Seninle dalga geçseler bile,ki geçecekler.
Ama şunu anlamalısın ki bu dünyadaki çoğu kişi beş para etmez.Hepsi bu boktan komplonun bir parçası.
Ve senin gibi insanlardan korkuyorlar.
Çünkü o peş para etmezler,senin onlardan zeki olduğunu biliyorlar.
Seninle dalga geçseler bile,ki geçecekler.
Ama şunu anlamalısın ki bu dünyadaki çoğu kişi beş para etmez.Hepsi bu boktan komplonun bir parçası.
Ve senin gibi insanlardan korkuyorlar.
Çünkü o peş para etmezler,senin onlardan zeki olduğunu biliyorlar.
- Katılım
- 23 Nisan 2014
- Mesajlar
- 9.980
- Tepkime puanı
- 97
- ForumSAL Yaşı:
- 12 yıl 6 ay
- Kıdem:
- Forumun Eskisi
- Yaş
- 33
Gece geç saatlere kadar uyumadığım sen.
Sabahları erken uyanamadığım sen.
Birlikte yemek yiyemediğim sen.
Beraber müzik dinleyemediğim sen.
O kadar yoksun ki…
Varlığını ispat edemeyeceğim diye korkuyorum!
Oysaki ben büyüdükçe,
Korkularım küçüldü, küçülüyor.
Oysaki ben büyüdükçe,
Sen daha bi’ yoksun yanımda.
Sabahları erken uyanamadığım sen.
Birlikte yemek yiyemediğim sen.
Beraber müzik dinleyemediğim sen.
O kadar yoksun ki…
Varlığını ispat edemeyeceğim diye korkuyorum!
Oysaki ben büyüdükçe,
Korkularım küçüldü, küçülüyor.
Oysaki ben büyüdükçe,
Sen daha bi’ yoksun yanımda.
- Katılım
- 23 Nisan 2014
- Mesajlar
- 9.980
- Tepkime puanı
- 97
- ForumSAL Yaşı:
- 12 yıl 6 ay
- Kıdem:
- Forumun Eskisi
- Yaş
- 33
O senin neyin olur dediler
Güldüm
Uzaktan dedim
Uzaktan yandığım olur
Peki niye yanında değildir
Diye sordular
Uzakken daha çok özlenir
Deyiverdim
Bugün Cumartesi dedi birisi
Biri de yarın Pazar diye ekledi
Hepsinin yüzü buruştu birden bire
Öbür gün de pazartesi değince bibaşkası
Oysaki bilmiyorlar sevgilim
Yanından ayrıldığımdan beri
Benim için haftanın her günü
Hayatın ertesidir
Güldüm
Uzaktan dedim
Uzaktan yandığım olur
Peki niye yanında değildir
Diye sordular
Uzakken daha çok özlenir
Deyiverdim
Bugün Cumartesi dedi birisi
Biri de yarın Pazar diye ekledi
Hepsinin yüzü buruştu birden bire
Öbür gün de pazartesi değince bibaşkası
Oysaki bilmiyorlar sevgilim
Yanından ayrıldığımdan beri
Benim için haftanın her günü
Hayatın ertesidir
- Katılım
- 23 Nisan 2014
- Mesajlar
- 9.980
- Tepkime puanı
- 97
- ForumSAL Yaşı:
- 12 yıl 6 ay
- Kıdem:
- Forumun Eskisi
- Yaş
- 33
Anlatamıyorum ki içimdekileri
Keşke anlatabilsem..
Söyleyemiyorum istediklerimi
Keşke söyleyebilsem..
Nasıl bir korku bu böyle
Elin kolun bağlı…
Zaten sana ait olmayan bir şeyi kaybetme korkusu
En acısı da bu aslında.
Keşke anlayabilsen
Keşke hissedebilsen..
Keşke anlatabilsem..
Söyleyemiyorum istediklerimi
Keşke söyleyebilsem..
Nasıl bir korku bu böyle
Elin kolun bağlı…
Zaten sana ait olmayan bir şeyi kaybetme korkusu
En acısı da bu aslında.
Keşke anlayabilsen
Keşke hissedebilsen..