Günlük Kendimce

Kürt Kedisi
FORUMSAL.NET YENİDEN ERİŞİME AÇILDI ForumSAL · Bilgilendirme

Yaşanan süreçte sabır gösteren ve yanımızda olan tüm üyelerimize teşekkür ederiz. Alternatif adreslerimiz üzerinden de bize ulaşabilirsiniz.

Alternatif erişim adreslerimiz
frmsal.com ↗ frmsal.net ↗ frmsal.org ↗
🟢 Konu yazarı şu anda aktif
Bakıyorum bir çoğunuzun forum günlüğü var benimde ara ara içimi dökebileceğim bir günlüğüm neden olmasın dedim ve an itibariyle günlüğümü açmış bulunmaktayım
Vatana millete hayırlı uğurlu olsun:D..
 
Son düzenleme:
Güya buraya bir şeyler yazacaktım pehh
 
Bir uçurumun kenarında hissediyorum kendimi tutunacağım bütün dallar kırılmışda dusecekmişim gibi..
 
Belki de insanın doğası tam olarak budur; kırılmak, sonra kendi parçalarını sabırla toplamak ve yeniden denemek. İçinde fırtınalar koparken bile hayata tutunmaya devam etmek. Ve bütün gürültünün arasında, bir gün bir yerde, kendini saklamak zorunda kalmadan var olabileceğin bir anın geleceğine inanmaktır.
Çünkü insan en çok saklandığında yorulur. Sürekli güçlü görünmek, sürekli susmak, sürekli uyum sağlamak… Bunlar zamanla insanın ruhunu ağırlaştırır. Oysa insanın içgüdüsü bazen sadece olduğu gibi durmak ister; kusurlarıyla, kırıklarıyla, eksikleriyle.
Belki de bu yüzden bazı geceler uzun olur. İnsan konuşmadığı şeyleri düşünür, sustuğu cümleleri içinde tekrar tekrar kurar. Ama yine de sabah olur. Ve insan, her şeye rağmen, içinde küçük bir umut kırıntısıyla yeniden güne başlar.
Çünkü içten içe herkes bilir: Bir yerde, bir zaman, insanın gerçekten kendisi olabileceği bir an vardır. Ve belki de bütün bu dayanma hâli, o ana ulaşma umudundan başka bir şey değildir....
 
Bu konuyu daraldığım zamanlarda bir şeyler yazmak için açmıştım ama öyle uzun uzun yazmayı beceremiyorum galiba o yüzden bu konuyu başka şekilde değerlendirmek istiyorum örneğin kendi kadrajimdan fotolar falan paylaşırım seviyorum manzara resimlerini çok profesyonel olmasamda yakalıyorum arada sırada güzel şeyler..
 
Kürt Kedisi' Alıntı:
Belki de insanın doğası tam olarak budur; kırılmak, sonra kendi parçalarını sabırla toplamak ve yeniden denemek. İçinde fırtınalar koparken bile hayata tutunmaya devam etmek. Ve bütün gürültünün arasında, bir gün bir yerde, kendini saklamak zorunda kalmadan var olabileceğin bir anın geleceğine inanmaktır.
Genişletmek için tıkla ...

Belki de mesele, hayatin bir gün tamamen sakinlesmesini beklemek degildir..
Cünkü insanin önüne hep baska bir sey cikiyor..
Güzel olan bence ne biliyor musun ?

Tüm o kargasalarin icinde kendinden uzaklasmadan yasayabilmek.
Bazen insanin aradigi huzur bir yerde degil.. yaninda susarken bile kendisi olabildigi insanlarda saklidir.

Yani @Kürt Kedisi belki o huzur zaten hayatinda vardir, sadece fark etmen gerekiyordur..
 
Cherry' Alıntı:
Belki de mesele, hayatin bir gün tamamen sakinlesmesini beklemek degildir..
Cünkü insanin önüne hep baska bir sey cikiyor..
Güzel olan bence ne biliyor musun ?

Tüm o kargasalarin icinde kendinden uzaklasmadan yasayabilmek.
Bazen insanin aradigi huzur bir yerde degil.. yaninda susarken bile kendisi olabildigi insanlarda saklidir.

Yani @Kürt Kedisi belki o huzur zaten hayatinda vardir, sadece fark etmen gerekiyordur..
Genişletmek için tıkla ...
Belki de haklısın… İnsan bazen huzuru hep ulaşılması gereken bir yer sanıyor Oysa bazı insanlar bazı anlar ve kendin olarak kalabildiğin o küçük sessizlikler zaten huzurun kendisi olabiliyor Fark etmek de galiba en zor kısmı...
 
Kürt Kedisi' Alıntı:
Belki de haklısın… İnsan bazen huzuru hep ulaşılması gereken bir yer sanıyor Oysa bazı insanlar bazı anlar ve kendin olarak kalabildiğin o küçük sessizlikler zaten huzurun kendisi olabiliyor Fark etmek de galiba en zor kısmı...
Genişletmek için tıkla ...

Belki de zor olan fark etmekten cok, o sadelige güvenebilmek.
Insan uzun süre karmasanin icinde yasayinca, huzur geldiginde bile önce yabanciliyor ona.
Sanki mutlaka arkasindan bir sey gelecek gibi...
Oysa bazen hicbir sey olmuyordur. Sadece iyisindir. Ve buna da alismak gerekiyor. :emoji_rose:
 
Ama yine de biliyorum geçecek. Her şey gibi bu da geçecek. İçimde büyüttüğüm ne varsa zamanla biraz olsun hafifleyecek. Belki bazı şeyleri eskisi kadar...... önemsemeyeceğim
Belki biraz daha susacağım, biraz daha mesafeli olacağım Çünkü insan bazı kırgınlıklardan sonra aynı yerden bakamıyor hayata.
Ama kendimi kaybetmek istemiyorum. Ne kadar yorulsam da ne kadar kırılsam da içimdeki o tarafı susturmak istemiyorum.... Sadece artık herkese kendimden bu kadar vermemeyi öğrenmek istiyorum.
Ben yine kendime döneceğim. Belki biraz daha suskun, biraz daha temkinli, biraz daha seçici… Ama yine ben olacağım. Çünkü ne yaşarsam yaşayayım, kendimden geriye sadece başkalarının bıraktığı kırgınlıkları değil, beni ben yapan güzel taraflarımı da almak istiyorum.
 
Çiçeğim .. yüzün herdaim gülsün ❤️🌸
 
Bazı şeyleri anlatmaya çalıştıkça daha çok yoruluyor insan. Hele ki kendi hâlinde kalmaya, olduğu gibi görünmeye çalışırken hiç ait olmadığı hikâyelerin içinde buluyorsa kendini…
Herkesin kendi penceresinden baktığı bir yerde, insan bir süre sonra kendini açıklamaktan vazgeçiyor. Çünkü bazen ne kadar açık olursan ol, görmek isteyen yine gördüğünü görüyor.
Ben de artık biraz kenarda durup olan biteni sessizce izlemeyi seçiyorum. Ne bir şeyleri değiştirme telaşım var ne de kendimi anlatma çabam.
Kendim olmaktan vazgeçmeden, kimsenin yükünü de üzerime almadan…
Bazen sessizlik, söylenecek söz kalmadığından değil; söyleneceklerin artık bir anlam ifade etmediğini fark etmekten doğuyor.
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri