- Katılım
- 22 Eylül 2019
- Mesajlar
- 2.861
- Tepkime puanı
- 6.530
- ForumSAL Yaşı:
- 7 yıl 1 ay
- Kıdem:
- Eskilerden
- Konum
- olmaya devlet cihanda
tabi, ailemde kawacı çizgiden geliyor. sonradan marksist-leninist bir sol çizgiyi kabul gördüler. konuya dair kısaca belirtmek gerekirse kürt hareketi doğrudan bir sınıf hareketi olmanın yanında bir ulus hareketidir. ve ulusal mücadeleler doğaları gereği ilerici hareket olmalarına rağmen barış fikrine daima yatkındırlar. çünkü talepleri yeni bir düzen, rejim inşa etmek değil, (ki bunun talebi değil savaşı olur) bir takım reformlardır. reform taleplerinin karşılanması tüm toplumun reformist düzeyde bile olsa dönüşmeye, demokratlaşmaya yatkınlığı ve arzusuyla mümkündür. silahlı mücadele kürt hareketi için bir amaç olmadı hiçbir zaman. silah almaları kadar silah bırakmalarıda bir kazanma-kaybetme kıstası olamaz bu yüzden. burada esas olan siyasal mücadeleyi yürütmek önemlidir. kürtler siyasal mücadele yürüterek bazı kazanımlar elde edecekler fakat parlamentoyu ikna etmeleri zor olabilirdi. ama, "başkan’la" daha etkili bir pazarlık yürütülebilirdi her zaman. günümüzden bakınca tarihnte bu durumun haklılığını bize göstermiştir. kürt siyaseti 2015‘te “seni başkan yaptırmayacaz” ve 2023’te “piro’yu başkan yaptıracaz” gibi iki mühendislik çalışması yaptı ikisinin sonucu olarak türkiye’de ırkçılık pörtledi. ilkinde mhp iktidar ortağı oldu. ikincisinde nazi artığı özdağ kabul gördü. muhalefetin sürekli utana sıkıla siyaset yürüttüğü yerde, başkan olan ile anlaşmak daha makbul değil de nedir.
burada demirtaş profilini suçlamıyorum elbette, zira bir günah keçisi ilan edilip her politik başarısızlığın üzerine yıkılması doğru değil. o günün koşulları bunu gerektirmiş olabilirdi -ki neredeyse hepimiz o çıkışa karşı farklı heyecanlar hissettik.
