Ben bir tek iş yerine götürülmesine karşıyım:d Onda bile anlayışla karşılamaya çalışıyorum çünkü destek almadan çocuğuna bakan ya da bırakacak bir yeri olmayan insanlar var ve bazen getirmek zorunda kalıyorlar.
Başından sonuna okudum, çocuksuz ya da küçük bir çocukla iç içe yaşamayan bir insanın bazı şeyleri anlaması çok güç, çok da görmüyorum böyle şeyleri insanlara. Belki ben de böyleydim eskiden. Kızacak bir şey yok kedom. Kendi üzerimden cevap vereyim, ben küçük bebeğimle uçağa binmem, otobüs yolculuğu zaten yapmam. Çünkü özel araç imkanım var. Kendi rahatımı düşündüğüm için yapmam. Ama bu imkanı olmayan mecbur yapacak. Napsın? Kimse de ağlasın istemez çocuğu, öyle oluyor ki ne derdi olduğunu anlamıyorsun bazen. Ben her yere gidebiliyorum bebeğimle çünkü ağlayan bir bebek değil mesela. Maşallah. Ağlamaya başlayacağını anladığım an mekandan çıkıyorum zaten, bunu da toplumsal kaygılarla yapmıyorum. Ağlasın istemiyorum sadece:d Ben belli bir yaşa gelmiş çocuğun durdan sustan anlamamasından rahatsız olurum, misal uçağa bindiğimde koltuğumu tekmeleyen bir çocuk vardı, koca çocuk. Şimdi bunu anası babası uyarmazsa bu çocuk, bir toplu taşımada ne yapacağını öğrenemez. Dönüp çocuğu uyardım tatlı bir şekilde, vurmayı kesti. Annesi hiçbir şey yapmıyordu o ara mesela:d Karışık gidiyorum değil mi? Diyeceğim şu, çocuklarımızın toplumsallaşması için topluma karışması şart. Bizler de yöneteceğiz, bizim görevimiz de bu olacak. Bazen ağlayacak çocuk, yapacak bir şey yok. O zaman da çocuk ağlarken mesela her neredeysek orada sabit kalmada inat etmenin manası yok. Şuraya bir not ekleyeyim, küçücük çocukla gidilmeyecek yerler var. Ama toplu taşıma kullanılacak mecbur insanlar tarafından. Her ailenin arabası yok maalesef.