bu idari izinlerde şanssızlığıma bütün yoğun ve saçma işler beni bulur. o iş, bu iş, onun aciliyeti derken şu havada gömlek su gibi oldu ama gün içerisinde yaşadığım absürtlüğü düşününce hiç şikayetçi değilim. birbirini tanımayan üç kişi, hal hareketler, konuşmalar derken absürt komedi filmi içerisinde buldum kendimi. x kişisinin hiç tanımadığı bir kişi için dur yanımda y kişisi var telefonu veriyorum sana yardımcı olacak demesi, y kişisinin bunun rövanşı için hiç tanımadığı birinin koluna x kişisini takması.. gün boyu o kadar absürt hareket, konuşma içerisinde buldum ki kendimi gülmekten çene kaslarım ağrıyor şu an. işin ilginci her şeyin o kadar olağan gelmesi, her şeyin sorgusuz sualsiz yapılması.. birinin de biz ne yapıyoruz dememesi. çatlak, muhabbeti hoş olan insanlar günün o sinir stresini alıp götürdü valla.