Yine herşeyi eleştiriyor,
Yine her şeyi düşünüyor,
Yine konudan konuya geçip sotelerde şarkılar söylüyor,
şarkıları tezahüratlara çevirip SAKARYASPORUMUZ için besteliyorduk...
Çoğumuz ne olduğunu, ne zaman geleceğini bilmdiğimiz buhranlar geçiriyorduk.
Sağlıklı birer birey olarak duruyor fakat yaralıydık.
Bir şehrin göbeğinde,
Sakaryanın Merkezinde,
Çark Caddesi patentliydik...
Hepimiz yıkık bir kentin göbeğinde,
Sokağında hiç bar olmamasına rağmen '' Barlar Sokağı '' olarak bilinen , Ambarlı Sokak' ta depremden sonra ahşap bir kahve olarak hizmetimize sunulan, '' Yakamoz Kahvesinin '' arkasında.
Burada hiç bitmedi depremler,
ve bizde artık sokak çocuğuyduk.
ve Alkol başka içiliyordu sotelerde...
Hergün yürüdüğümüz sokakları depremden sonra bulamıyor ve bizi neyin beklediğini bilmez bir halde şehrin nöbetini tutuyorduk...
Bazı akşamlar neşemizden söylemediğimiz şarkılar kalmaz, bazı akşamlar ise efkar bile lanet okurdu sessizliğimize...
Atkıları gözümüze kadar çeker, Şişelerimizle hayallere dalar, sevgimizi çalan tabiata küserdik.
Ustası olmuştuk birbirimizin, gözlerimizden ruh halimizi anlar ve hiç konuşmadan sotemizdeki yerimizi alırdık.
Bir şehrin göbeğinde, sokak ortasında anılarımızla kala kalmıştık...
Bazı akşamlar o kadar çok oluyorduk ki ; Üçerli beşerli gruplar halinde alıyorduk sotelerdeki yerlerimizi.
Şarkılarımızı bile ağır makamlarda söylüyorduk zamanı kazanmak için, Lakin bizi yarın , Hiç bir şey beklemiyordu.
Gitmiyorduk, kaçmıyorduk.
Doğayla inatlaşıyorduk...
Artçı depremler tribün arkadaşımız olmuştu.
YEŞİL SİYAH çekiyorduk...
Çevre illerden yardıma gelen insanlar için,
İnsanlık için içiyorduk bir akşam,
Bir akşam ise sigaraları iki katı fazlasıyla satan büfeciyi öldürmediğimiz için...
Hiçbirşey geri gelmiyordu,
Orada şu vardı,
O binanın altında şu dükkan,
Aa O adammı ? ÖLDÜ !
Onlar Antalyayamı göçtüler,
Gittiler... de gittiler,,,
Ve hepimize yavaş yavaş geldiler,,,
Mahallenin en eski müstakil evleri sağlam kalmıştı.
Onlar da bu değişimde bizi yalnız bırakmadılar,
Sotemize ve gönlümüze mezeler gönderdiler.
Karanlığa alışmıştı gözlerimiz ama çok bedava kapak kaybettik zifiri karanlıklarda...
Çok özlüyorduk ; şehrimizin mahallemizin sokaklarını. Dayanılmaz oluyordu acısı...
'' SAKARYASPORUMUZ '' da ligden çekilmişti
Nefes almak daha bir zorlaşmıştı bizim için...
Bıkmadan deprem,
Bıkmadan eskiler,
Bıkmadan şarkılar,
ve sokakta
Sotede geçen deprem günlerimiz...
... En nihayetinde maç hastalığı bizi genç takımımızın peşine sürüklemişti.
ve orada keşfetmiştik '' TUNCAYIMIZI '' ( TUNCAY ŞANLI )
Depreme inat koşuyordu
gözü görmüyordu ve freni patlamıştı...
Geceleri boş stadımıza gizlice girip OLEY çekiyor ve o tribünden o tribüne koşuyorduk.
Çadırlar evimizdi ve zeminle ve toprakla kucak kucağa yaşıyorduk...
Atatürk Evinin karşısında depreme yakalanan şimdilerde abisinin cezasını yatan DELİ BURAĞIN evinde sabahladığımızda çok olmuştu.
Her taraf enkazdı ve yakacak sorunumuz da yoktu...
Ev lisenin tam karşısında olduğu için, sabahları çocuklara konuşma yapan müdürün borazan sesiyle, küfür kafir kalkıyorduk...
Elinde kağıtlarla ölen,
Yakasına gül yerine haşhaş yaprağı takan abilerimizi özlüyorduk
Eski halimizi ve biz kendimizi geri istiyorduk...
Askerimizi bile sote mekanlarda içirip uğurluyorduk,
Her taraf inşaat
Her taraf prefabrik
Her taraf çadır
ve her taraf BİZ...
Mahallemizin DELİ MUSA abisi bir akşam çadırları yakmaya kalkıyor ve onun durumunu polislere anlatana kadar biz deliriyorduk.
Deli Musa abimiz ki 1980 lerde SAKARYASPORMUZUN maçında, mahallenin kurnaz abileri tarafından, anlaşmalı olarak : Hadi iyisin MUSA sende oynayacaksın denilerek saha kenarına yollanır.
Musa abimizde ne zaman gircem be oğlum diye koşar durur...
Orta hasarlı,,,
Ağır hasarlı,,,
Göz boyamalı boyalı...
ELVEDA SAKARYA yazılı binaların arasında büyür bir gençlik !
Bir ovanın üzerine kurulmuş ADAPAZARI...
Seni kim nerenden tutup kaldırsın, neyini nası anlatsın ki...
Kız Kadir de dayanamadı bir gece ;
Ah be dede !
Millet boğazları parsellemiş , en güzel yerleri almış, siz de gele gele ovaya gelmişsiniz diyerek sitem etti...
Otuzar senelik periyotlarla misafir ettiğimiz deprem, kuşkusuz yine gelecek, üçü dördü çekilen korku filmleri gibi !
'' Deprem öldürmez, bina öldürür ''
Bu söz doğru ise yine öleceğiz bir otuz sene sonra...
Bir şehrin yarı deli insanlarımı, unutmayacağız
Sote akşamları unutmayacağız...
Gördüğümüz muameleyi!...
Sana besteler yaptık koca şehir ;
Bazıları çadırlarda,
Bazıları sokaklarda,
Bazıları barakada,
Yaşıyoruz SAKARYADA...
Alayına isyan olsun,
Sakaryama yemin olsun,
Bu şehirde ölüm olsa,
Kaçanlarda NAMERT olsun...
Bu şehri tribünden seven insanlar, sana hep maraton tribününden kuş bakışı baktılar.
Her yer sote,
Her yer şişe
Sen en çok ölen,,,
Sen en çok darbe yiyen,,,
En çok yıkılan,
En az ilgi gören akreplerin şehri,
Okeyde hep sahte okey,
Tribünde hep açık oldun,
Şeytan soteyi görürmü görmezmi bilinmez ama . '' Bu yürek senden gelecek daha büyük bir acıyı kaldıramaz ''
... ve Siz,
Sakaryasporumuzu çalmaya kalkan insanlar,
Siz ideolojinizle, Bir yüreğimizle !
Siz paranızla, Biz sesimizle !
Siz villanızla, Biz sotemizle!
Bir şehir yıkılır yenisi kurulur ama, bu kırılan gönül yol vermez artık kara cahile.
Çekin kirli ellerinizi !
Bizi hayallerimizle baş başa bırakın...
Biz,,,
Yeşilin de,
Siyahında,
Anlamını biliriz...
Siz çadırda sevemezsiniz,,,
Ne patatesimiz kaldı ne kabağımız !
Naylon fatura gibi bir şehir yaptınız,
Başarısızlıklar ve kara bulutlar adresiniz olmuş !
Düzce de, Bolu da, İzmit te, DEPREMİN yıldönümleri meşalelerle anılırken
SAKARYADA sokağa çıkma yasağı koyanlar...
Hiç hayra alamet değil bu sessizlik,,,
,,, ve Biz
Sote akşamcıları !
Boşuna TATANGA koymadık ismimizi...
Bugün Adapazarında Ambarlı Sokakta Yakamoz kahvesi yok artık.
Soran olursa Turgay abi ve Okan abilerle Sahaf Kahvehanesinde hayatımız devam ediyor...
