hayattan naçizane talep edilenler gerçekleşmeyince en çok kendine kızmak

Yaş aldıkça her şeyi göğsünde yumuşatıyorsun sonra kabulleniyorsun..Geçmişe takılı yaşamanın anlamı olmuyor her şerde vardır bir hayır deyip geçiyorsun..

Gerçeklessin diye neler yaptın onuda sorgulamak lazım

Belki de hedeflere ulaşmak için yol haritası doğru belirlenememiştir ya da hedefler gerçekçi değildir. Her ne olduysa vajit kaybetmeden yola devam etmek gerekiyor çünkü sahip olduğun tek gerçeklik içinde bulunduğun zaman aralığıdır.

Pek çok telaş anlamıni yitiriyor zamanla.
Daha sade ve öz yaşamaya dönüyorsun ve bunun muazzam keyfini farkediyorsun .Iste bu nokta doyumsuz .

KOCA, KARI.....

Olumsuz herhangi bir olayda, olmayan işlerde, yolunda gitmeyen mevzularda, kendisini asla eleştirmeden ya da takkesini önüne alıp düşünmeden kendisinden başka herkesi ve her şeyi suçlayan bir toplumun fertlerinden beklenmeyecek bir hareket olsa da evet, çoğu zaman kendimize kızarız çünkü birçok şey elimizde, çabamızda, tercihlerimizde. Tercihlerimize kızıyoruz, şöyle olsaydı, şimdi olsa şöyle yapardım filan… Aslında ne kadar boş. Şimdiden yorum yapmak ne kolay. Yani ders almak çok akıllıca, yanlış olan oraya çok fazla takılı kalmak. Yoksa keşkeler, üzülmeler de çok insani ama manası yok. İnsan yaş alınca, onun da öyle olması gerekiyordu diyor. Daha kalender ya da daha kabullenici oluyorsun. Yol bitmeden nereye çıkacağını bilmiyoruz, o yüzden hiçbir şey için çok kahretmemek gerekiyor, bazı şeylere ne kadar üzüldüğümü düşünüp çok kızıyor ve o dönemki kadına çok şefkatleniyorum :d ay neyse, geçer yani, o üzüntü de kızgınlık da geçer. Her şey geçici.