Güzel Şiirler

Kadınlarımız Şefkatine sığınıp ellerini öptüğüm,
Beni var eyleyip,doğuran büyüten anam,
Sen ne yüce bir insansın,ne büyük bir kadın.
Kendisini yar eyleyip yüreğime gömdüğüm,
Hayatımı paylaşan,sevda pınarım,eşimde kadın.
Arkamda büyük bir güç,gülücükler bahçesi,
Kızımız kızlarımız onlarda kadın,
Hayatın her anında,desteğini bulduğum bacımda kadın…
Daima bir güçtür,var oluşun tarlası kadın,
İnsanlığın,insanların anası kadın…

Bebeğinin yerine omzunda mermiler taşıyan kadın,
Cebel-i berekette Rahime Hatun,
Kastamonu'da Satı,Kütahya'da Emeti kadın,
Erzurum'un yüz akları,Kara Fatma ve Nene Hatun
Özgülük uğruna can veren bu bedenler,
Bunlarında kütüğünde yazıyor kadın….

Yuvanın dişi kuşu,
Pişirip sofraya getiren aşı,
Çekip çevirip hanede bitiren işi,
Teninde güller kokusu,
Yüzü ay,gözleri dünya güneşi.
Varlığıyla oluşur evler çiçek bahçesi,
Yokluğu düşünülemez,asla hiç kadın…

Kadın ne kaşık düşmanıdır,ne kuma,
Asla kendini layık görmemelidir buna,
Zira hayat devam ediyor, dönüyorsa dünya,
Kadının katkısı çok daha fazladır bunda…

Kadın,can yoldaşı,
Kadın;Ten yoldaşı,
Kadın;insanın sırdaşı,hayat arkadaşı,
Bir yastığa baş koyan,yaşam sevdası,
Geleceği devralacak,nesillerin anası…

Kadın eşsiz bir kutsal varlıktır,
Kıymet taktir etmek,mümkün değildir,
Paha biçilmez mücevherdir,
Gördüğün göz kadar değerlidir,
Cennet ayakları altında olduğu,söylenmektedir,
Bu tariften başka,ne beklenmelidir,
Cenneti müjdecisi değimi kadın….

Yar eden Kadın,
Var eden Kadın,
Başarının ne ardında,ne önünde,değildir
Ta içinde bulunur KADIN….

AKDENİZ YARAŞIYOR SANA


Akdeniz yaraşıyor sana
Yıldızlar terler ya sen de terliyorsun
Aynı ıslak pırıltı burun kanatlarında
Hiç dinmiyor motorların gürültüsü
Köpekler havlıyor uzaktan
Demin bir çocuk havladı
Fatmanım cumbadan çarşaf silkiyor yine
Ali dumdum anasına sövüyor saatlerdir
Denizi tokmaklıyor balıkçılar
Bu sesler işte sessizliğini büyüten toprak
O sesinin sardunyalar gibi konuşkan sessizliği
Hayatta yattık dün gece
Üstümüzde meltem
Kekik kokuyor ellerim hala
Senle yatmadım sanki
Dağları dolaştım
Ben senden öğrendim deniz yazmayı
Elimden düşmüyor mavi kalem
Bir tirandil çıkar gibi sefere
Okula gidiyor öğretmenim
Ben de ardından açılıyorum
Bir poyraz çizip deftere
Bir ada var sırf ebabil
Dönüyor dönüyor başımda
Senle yaşadığım günler
Gümüş bir çevre oldu ömrüm
Değince güneşine
Neden sonra buldum o kaçakçı mağarasını
Gözlerim kamaşınca senden
Ölüm belki sularından kaçırdığım
O loş suda yıkanmaktır
Durdukça yosundan yeşil
Kulaç attıkça mavi
Ben düzde sanırdım yıkıntım
Örenim alkolik asarım
Mutun doruğundaymışım meğer
Senle çıkınca anladım
Eski Yunan atları var hani
Yeleleri bükümlü
Gün inerken de öyle
Ağaçtan izdüşümleriyle
Yürüyor Balan tepeleri
Yürüyor bölük bölük can
Toplu bir güzelliğe doğru
Kadınım Yaraşıyorsun sen Akdenize Yazar : CAN YÜCEL

BULUŞMAK ÜZERE

Diyelim yağmura tutuldun bir gün
Bardaktan boşanırcasına yağıyor mübarek
Öbür yanda güneş kendi keyfinde
Ne de olsa yaz yağmuru
Pırıl pırıl düşüyor damlalar
Eteklerin uça uça bir koşudur kopardın
Dar attın kendini karşı evin sundurmasına
İşte o evin kapısında bulacaksın beni
Diyelim için çekti bir sabah vakti
Erkenceden denize gireyim dedin
Kulaç attıkça sen
Patiska çarşaflar gibi yırtılıyor su ortadan
Ege denizi bu efendi deniz
Seslenmiyor
Derken bi de dibe dalayım diyorsun
İçine doğdu belki de
İşte çil çil koşuşan balıklar
Lapinalar gümüşler var ya
Eylim eylim salınan yosunlar
Onların arasında bulacaksın beni
Diyelim sapına kadar şair bir herif çıkmış ortaya
Çakmak çakmak gözleri
Meydan ya Taksim ya Beyazıt meydanı
Herkes orda sen de ordasın
Herif bizden söz ediyor bu ülkenin çocuklarından
Yürüyelim arkadaşlar diyor yürüyelim
Özgürlüğe mutluluğa doğru
Her işin başında sevgi diyor
Gözlerin yağmurdan sonra yaprakların yeşili
Bi de başını çeviriyorsun ki
Yanında ben varım Yazar : CAN YÜCEL

EL TUTUŞA TUTUŞA

Ne kadar çok elimiz varmış meğer
İlkin, senin elinle tutuşan benimki
Sonra çocuklarınki
Gençlerinki
Tekel işçilerininki
Sonra, ellerin elleri...
Ne kadar çok elimiz oldu, baksana
Tutuşa tutuşa
Bir orman yangını gibi Yazar : CAN YÜCEL

ÖYLE Bİ

Temiz gömlegimi giydim talimden sonra
Ayaklarını yıkıyor çeşme başında erler
İşte sen öyle bir serindin
Tuzladan kaptılarla inerken şehre
Ne güzel şey sivil denmesi çıplağa
Ve gün-açık penceresinden meselerin
Yamacın kuytusuna sokulmuş mavi
Ufacık bi parça deniz gibiydin

Şipka biberleriyle konmuş okulun camlarına
Arnavut Köyünün o muhacir güneşi
İste sen öyle bi cumartesiydin
Sahanlıkta saçlarını tarıyor kızlar
Raylar ondan böyle kıvılcımlanıyor
Köşeleri dönerken, önlükleri altından
Dünyaya başlar gibi aybaşlarının kokusu
Kalkan al tıramvaydın ergenlik durağımdan

Meyvahoşun orda bir sabahcı kahvesi
Gün ağarmıştı ama ben günaydın demedim
İşte sen öyle ışıklı bir yerdin.
Bilmiyordum hiç burda bir fırın olduğunu
Diz çöktüm asfalta, baktım aşağı, üüüü'üh!..
İşçiler ateşler ay çörekleri
Ve kılıc gibi taze ekmek kokusu...
Dağıttık evvel-allah yalnızlıkları

Yaşamak düğünse, sen orda gelindin
Seni soydum, Güler, dünyayı giyindim Yazar : CAN YÜCEL

hayatta ben en çok babamı sevdim - can yücel

Hayatta Ben En Çok Babamı Sevdim
Hayatta ben en çok babamı sevdim.
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla #8211; ha düştü, ha düşecek #8211;
Nasıl koşarsa ardından bir devin,
O çapkın babamı ben öyle sevdim.
Bilmezdi ki oturduğumuz semti,
Geldi mi de gidici
hep, hepp acele işi! Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi.
Atlastan bakardım nereye gitti,
Öyle öyle ezber ettim gurbeti.
Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
40#8217;ı geçerse ateş, çağ#8217;rırlar İstanbul#8217;a,
Bi helallaşmak ister elbet, diğ#8217;mi, oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy#8217;nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu.
En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim.
Hayatta ben en çok babamı sevdim.