Allah güzeldir, güzel olanı da sever. Güzel giyinmek, güzel görünmek gerekir. Fakat elbiseye ve güzel görünmeye tapmamak şartıyla. Kimileri var kendi vücudunu ve elbiselerini ilah edinir ve kendi bedenine secde eder ama bunun zerrecede farkında olmaz. Eğer insan gün içinde saatlerini, ay içinde günlerini, yıl içinde haftalarını giyime harcıyorsa, bunu çokça zikrediyorsa, aklı fikri kendini beğendirmekte ve teşhir etmekte ise geçmiş olsun. Maddeyi amaç edinen kendini kaybetmiş demektir. Akıllı bir insan güzel giyimin ne olduğunu bilir ve ona saatler harcamaksızın çok çok kısa sürede ulaşır, anında kuşanır, işine bakar. Kendini kaybetmiş olan ise saatlerce kendiyle uğraşır durur. Çünkü aklıyla değil, beğenilme kaygısıyla hareket eder. Kaygı insanı girdaba sokar. Sadece bir kabuk için onca vakit kaybetmeye değmez. Temiz, güzel ve sade giyimi bilene ne mutlu.
