Gökyüzü Onu 70 Yıl Bekledi

1943'te Gazetede Gördüğü Bir İlanla Hayatı Değişen Genç Kadının 70 Yıl Sonra Yeniden Gökyüzüyle Buluşan Destansı Hikâyesi!
Sevgili okurlar,

Bugün sizlere, yılların unuttuğu ama gökyüzünün asla vazgeçmediği bir kahramanın hikâyesini anlatacağım. Bir kadının, cesaretin ve tutkunun sınır tanımayan yolculuğunu...

1943 yılıydı. İngiltere tam anlamıyla savaşın ortasındaydı. Şehirler bombalanıyor, erkekler cepheye gidiyor, geride kalanlar ise her gün yeni bir haberle sarsılıyordu. İşte böyle bir dönemde, yirmi yaşındaki Joy Lofthouse adında sıradan bir genç kadın, eline aldığı gazetede bir ilan gördü. Bu ilan, onun sadece hayatını değil, kadınların savaş tarihindeki yerini de sonsuza dek değiştirecekti.

Peki bu ilanda ne mi yazıyordu?

"Uçakları fabrikalardan havaalanlarına taşıyacak pilotlar aranıyor. Kadınlar da başvurabilir."

Joy o ana kadar hiç araba bile kullanmamıştı. Uçaklara sadece uzaktan bakmış, gökyüzünden geçerken hayranlıkla izlemişti. Ama içindeki o ateş, o bilinmeyen tutku, onu durdurulamaz bir yola sürükleyecekti.

Başvurdu.

Hem de öylece, kimseye söylemeden. Ama ne tesadüftür ki, kız kardeşi Yvonne da aynı ilanı görmüş ve aynı kararı vermişti. İki kız kardeş, birbirlerinden habersiz, aynı hayalin peşine düşmüştü.

Binlerce başvuru arasından sadece birkaç yüz kişi seçilecekti. İkisi de kazandı. İkisi de aralarındaydı. Artık onlar, "Attagirls" adı verilen, savaşın görünmez kahramanları olacaklardı.

Ama işin zorluğunu anlatmak mümkün değil. ATA (Air Transport Auxiliary) pilotları, fabrikalardan havaalanlarına uçak taşıyacaklardı. Spitfire'lar, bombardıman uçakları, Mustang'lar, Hurricane'ler... Devasa savaş makineleri, onların ellerinde hayat bulacaktı.

Ne var ki, eğitimleri korkunçtu. Uçakların çoğu hakkında sadece el yazısı notlar veriliyordu. İkili uçuş eğitimi yoktu. Deneme uçuşu yoktu. Sadece kokpite tırman, kontrolleri anlamaya çalış ve uç!

Telsiz yoktu. Zırh yoktu. Silah yoktu. Sadece bir pusula, bir harita ve yürek vardı. Gökyüzünde sis ansızın çökebilir, fırtınalar hiç beklenmedik anda patlayabilirdi. Uçakların mekanik arızaları aniden ortaya çıkabilirdi. Ve bulutların içinde gizlenen devasa baraj balonları... Alman uçaklarına karşı korunmak için gökyüzüne bırakılan bu devasa mayınlar, telleriyle uçakları biçiyordu.

Birçoğu geri dönmedi.

Ama Joy'un ilk uçuşunda yaşadığı şey hayatını değiştirdi. Yerden yükselirken korku yerini tarif edilemez bir özgürlüğe bıraktı. Gökyüzü ona aitmiş gibiydi. Bulutlar arasında süzülen bir kuş gibi, rüzgarla dans eden bir yaprak gibi...

Spitfire onun favorisi oldu. O zarif, hızlı, ölümcül savaş uçağı. "Spitfire uçurmak," derdi sonraki yıllarda, "kendi kanatlarına sahip olmaya en yakın his."

Günler, aylar, yıllar geçti. Joy, onlarca farklı uçak tipi kullandı. Küçük eğitim uçaklarından devasa bombardıman uçaklarına kadar her şeyi uçurdu. Savaşın en zorlu koşullarında, en tehlikeli görevlerde bile soğukkanlılığını korudu. Madalya kazanmadı, rütbe almadı. Ama her uçuşta, her teslimatta, sessiz bir profesyonellikle tarih yazdı.

Ve sonra... savaş bitti.

1945'te Avrupa'da barış ilan edildiğinde, Joy ve Yvonne görevlerini tamamlamıştı. Ama savaş bittiğinde kadınların rolü de bitmişti. Erkekler evlerine döndü, işlerine geri döndü. Kadınlar ise kenara çekildi.

Attagirlar için geçit töreni yoktu. Manşetlerde onlardan bahsedilmiyordu. Onlar, unutulmaya terk edilmişlerdi.

Joy evlendi. Üç çocuk büyüttü. Öğretmen oldu. Hayatı sıradanlaştı. Ama gökyüzüne her baktığında, içinde yanık bir özlem vardı. O yıllar, o uçuşlar, o his... asla unutulmayacaktı.

Onlarca yıl geçti. Joy yaşlandı, saçları ağardı, torunları oldu. Attagirlar tarihin tozlu sayfaları arasında kaybolup gitti. Ta ki...
2015 yılı geldiğinde.

İkinci Dünya Savaşı'nın bitişinin 70. yıldönümü kutlanıyordu. Anma törenleri düzenleniyor, gaziler onurlandırılıyordu. Ve o sırada, 92 yaşındaki Joy Lofthouse'un telefonu çaldı.

Arayan Kraliyet Hava Kuvvetleri'ydi.

"Bayan Lofthouse, sizi Spitfire uçurmaya davet etmek istiyoruz. 70. yıl dönümü anma töreninde. Kabul eder misiniz?"
Joy, telefonu tutarken elleri titredi. 70 yıl önceki o genç kıza dönmüştü sanki. Yüreğinde aynı heyecan, aynı korku, aynı tutku...
"Ben... çok yaşlıyım," dedi.

Ama karşı taraftan gelen cevap, hayatının en anlamlı sözleri oldu:

"Siz bu ülkenin yaşayan bir kahramanısınız Bayan Lofthouse. Lütfen kabul edin."
Joy derin bir nefes aldı. Gözleri doldu.

"Tamam," dedi. "Uçarım."

İşte hikâyemizin en heyecan verici kısmı burada başlıyor!

92 yaşında, yıllar önce terk ettiği kokpite geri dönen Joy, o efsanevi Spitfire'ı yeniden uçuracak. Ama içindeki korku, yaşının getirdiği endişeler, gökyüzüne çıktığında yerini neye bırakacak?

70 yıl sonra ilk kez kontrolleri eline alacak olan bu cesur kadının neler hissedeceğini merak ediyor musunuz?

Gökyüzünde süzülürken zamanda yolculuk yapacak mı?

Spitfire'ın kanatları altında 20 yaşındaki o genç kıza dönüşecek mi?

Ve evet...

Döndü.

2015 yılında, 92 yaşındaki Joy Lofthouse yeniden bir Spitfire'ın kokpitindeydi.
Aradan yaklaşık yetmiş yıl geçmişti. Eller yaşlanmış, yüzüne yılların izleri yerleşmişti; fakat karşısındaki göstergeler, kanatlar ve o tanıdık motor sesi ona bambaşka bir zamanı hatırlatıyordu.

Joy bu kez tek başına değildi. Uçuş, çift kumandalı bir Spitfire TR9 ile gerçekleştirildi ve yanında deneyimli bir pilot bulunuyordu.

Uçak pistten ayrılıp yükselmeye başladığında İngiltere'nin yeşil toprakları yeniden ayaklarının altında kaldı.

Yetmiş yıl önce olduğu gibi...

Joy uçuş sırasında kontrolleri de devraldı.

Ve yıllardır görmediği bir şeyi insanın ellerinin nasıl hatırlayabildiğini gösterircesine Spitfire'ı yeniden kullandı.

Uçuşun ardından yüzündeki mutluluk gizlenebilecek gibi değildi.
Spitfire için hâlâ büyük bir hayranlık taşıyordu. Yıllar önce kullandığı savaş uçakları arasında onun yerinin farklı olduğunu anlatırken, uçağın kullanımındaki hassasiyetten ve güzelliğinden söz etti.

Belki de o gün gökyüzünde yaşanan şey yalnızca yaşlı bir savaş pilotunun eski bir uçağa yeniden binmesi değildi.

Çünkü bazı şeyleri zaman insanın elinden alabilir.

Gençliğini alır.
Gücünü azaltır.
Yüzünü değiştirir.

Bir zamanlar hayatının merkezinde duran insanları ve mekânları uzak birer hatıraya dönüştürür.

Ama insanın gerçekten sevdiği bazı şeylere dokunamaz.

Joy Lofthouse yaklaşık yetmiş yıl sonra yeniden bir Spitfire'ın kokpitine oturduğunda, bunun en güzel örneklerinden birini gösterdi.

Bir zamanlar savaşın ortasında gökyüzüne çıkan genç kadın artık 92 yaşındaydı.

Ama motor çalıştığında, pist geride kaldığında ve Spitfire yeniden gökyüzüne yükseldiğinde...

Yaşlanan yalnızca bedendi.

İçindeki o genç pilot hâlâ oradaydı.

Joy Lofthouse, bu unutulmaz uçuştan yaklaşık iki yıl sonra, 2017 yılında 94 yaşında hayatını kaybetti.

Ardında yalnızca savaş yıllarında kullandığı uçakların hikâyesini değil, insanın tutkularıyla arasındaki bağa dair çok daha güzel bir hatırlatma bıraktı:

Bazı tutkuların son kullanma tarihi yoktur.
Bazen hayat bizi onlardan yıllarca uzaklaştırır.
Bazen bir daha hiç karşılaşmayacağımızı düşünürüz.
Ama yetmiş yıl sonra bile yollar yeniden kesiştiğinde insan anlar ki...

Gökyüzü yaşlanmaz.

Ve bir kez gerçekten kanatlanmış bir ruh, uçmayı hiçbir zaman tamamen unutmaz.