Gel git

Terkederken vicdanı dağınık olurmus insanın.
Sen dağınık bırakma beni sakın.
Sonra bir araya gelmez ellerim
bir araya toplayamam sevenleri.
Odamın örtüleri karışık gelir,
ayrıramam camlardan perdeleri.
Sen benimle yalnız bırakma beni.
Hüzünlerim düğümlenir,
gösteremem gittiğini bilenleri.
Sonra sen kaybolursun ben bulamam.
Ben seni sorarım sen yoksun. .
İşte böyle sevgili.
Kendi halinde gördüğüm insan yalnız bırakmıyor beni.
Karşılıksız sevdalardan karsıya geçmeye yelteniyor kayıplarım.
Yıkıntılarının altında kalmış olsa da sol yanım,
gelir biri kaldırır diye adını sayıklarım.
Hatanın neresinde olduğunu,
bir sor bakalım kalbine.
Geldiğimde hangi kargaşanın kurtulan tercihi,
gittiğimde duyduğunun sancının ne kadarıyım. . .​