Geçmişte kurduğunuz hayallerin yıkılması, yerini daha gerçekçi ve güçlü bir benliğe bırakabilir mi?

Elbette, hayal kırıklıklarıyla büyüyor insan. Lenin’in tabiriyle “yenilgi yılları en iyi okuldur”. İnsan bazen karanlıkta daha net görebiliyor.

Bazı hayaller yıkılmadan insan kendisiyle tanışmıyor.

No Pasaran' Alıntı:

Elbette, hayal kırıklıklarıyla büyüyor insan. Lenin’in tabiriyle “yenilgi yılları en iyi okuldur”. İnsan bazen karanlıkta daha net görebiliyor.

Genişletmek için tıkla ...

Karanlıkta en net gördüğün bir olayı anlatır mısın brocum.

Belki de çok daha kötüsüyle karşılaşmamak için yıkılmıştır o bazı hayaller

Haliyle, bazı hayallerin yıkılması gerekiyormuş der insan tabi

No Mercy' Alıntı:

Karanlıkta en net gördüğün bir olayı anlatır mısın brocum.

Genişletmek için tıkla ...

Karanlıkta daha iyi görmek sadece zihinsel değil aynı zamanda biyolojik olarak da bir gerçeklik bro. Karanlıkta ışık belirmeye başlayınca daha rahat görürüz, daha rahat seçeriz. Zihinsel durum için de bu böyle. Konfor alanındayken etrafındaki kötülükleri göremezsin. Ta ki karanlığa düşüp onu iyice sindirmeye başlayana kadar… Hepimizin hayatında buna benzer bir çok olay yaşanmıştır. Birine güvenmişsindir, birini sevmişsindir, birine yakınlık duymuşsundur… Yani zihinsel anlamda karşıya doğru olarak atfettiğin birçok yargı ve beklentinin boşa düştüğü her durum için olabilir bu.

Tanpınar, Huzur romanında şöyle der;

"İnsan en çok karanlıkta, kendi iç sesinin ve etrafındaki boşluğun gürültüsünde uyanır. Aydınlık bazen insanı aldatır; asıl hakikat, o uzun sessizliğin ve kaybın içinde, bir şimşek gibi çakar."

E zaten hayat dediğimiz şeyin toplamı da büyük oranda bu değil mi? Düşüp kalktıklarımız ve bunlardan öğrendiklerimizin toplamı…