biz deden feneebahçeliyiz çocukluğuma dair kesintisiz hafızamda yer eden yaşanmışliķlar böyle 7 yaşımda babam tuttu elimden götürdü beni en büyük sevgiye.. kaderin cilvesi bir deebiye denk gelmesi o da bir fenerbahçe - beşiktaş maçıydı.. ahmet çakar son dakikada çizgiyi geçti dediği için berabere biten maç sene 91. işte ben o günden beridir sana deliler gibi aşığım kanarya.. yaş geldi 42'lere dayandı.. fenerbahçe ile alakalı büyükleriminin anılarını her dinlediğimde de bi duygulanma hali basar bünyemi.. toksik yeni nesil her mağlubiyette kelle almak ister futbolcu ıslıklar başkana söver hatta en kötüsü gider ezeli rakibini över.. biz böyle büyümedik biz taraftarız tarafımız belli..iyi de olsa kötü de olsa taraftarız yapmamız gereken tek şey desteklemek düştüğünde ayağa kaldırmak gönül verdiğimiz o rengi yalnız bırakmamak en kötü gününde.. velhasıl çok kötü kadrolar çok kötü hocalar çok kötü yönetimler gördük.. desteğimizi hiçbir zaman eksik etmedik. kalp dursa akıl unutsa da o ilk kez maça giden ufak çocuğun heyecanıyla deliler gibi aşık olmaya devam ettik..
son nefesime kadarda böyle olacak..
bize borcunuz var bugün o şampiyonlar ligine gitmemizi istiyorum yüreğim ekran arkasından sizinle son topa kadar mücadele..
sarı lacivert olmadan sevilmez..