Elimde kaldı umutlarım

  • Kullanıcı aRMiNa
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Roman ve Hikayeler
FORUMSAL.NET YENİDEN ERİŞİME AÇILDI ForumSAL · Bilgilendirme

Yaşanan süreçte sabır gösteren ve yanımızda olan tüm üyelerimize teşekkür ederiz. Alternatif adreslerimiz üzerinden de bize ulaşabilirsiniz.

Alternatif erişim adreslerimiz
⚪ Konu yazarı en son 2753 gün önce aktifti

Elimde kaldı umutlarım
​
​

Her sabah hüzünle karışı bir umut var içimde.​

Sensizliğin hüznünü, yeni bir günün seni getirmesi umuduyla bastırıyorum.​

Her doğan gün yeni bir umut, yeni bir arayış benim için.​

Belki sana kavuşacağım ana bir gün daha yaklaşıyorum, bugün değilse yarın...​

Kim bilir belki de yanlızca kendimi avutuyorum.​

Gittiğinden beri hep yanlızlık şiirlerine takılır gözüm.​

Bir başıma değilim, sensizlikten yanlızım.​

Terk edilip gitmek en çok nasıl koyar insana bir ben bilirim.​

Gitmelerin, gidenlerin arkalarında bıraktığı çaresizlikleri, en koyu özlemleri...​

Senin gidişin de ateş gibi çöktü yüreğime.​

Hiç bir yağmur yetmedi içimdeki hasret ateşi küllendirmeye.​

Hiçbir sevgi yetmedi senin özlemini gidermeye.​

Ben her sabah beni sana götürecek yollarda yürüdüm,​

Senin duyacağın sarkıları söyledim yanlızca.​

Ve gelmeyişinin her akşamında aslında doğduğunu hiç anlamadığım güneşle Beraber ben de battım bir kez daha...​

Geceleri hep uyudum, uyudum;​

Gün boyu hasretini rüyalarımda biraz olsun giderebilmek için.​

Her şeye iyi gelen, yaraları iyileştiren zaman hiç bu kadar acıtmamıştı yüreğimi.​

Bin bir umutla sarıldığım sabahlar artık hiç doğmaz oldu.​

Benim günün de gecem de karanlık şimdi.​

Ne ay uğruyor gecelerime, ne sana benzettiğim yıldızlar parlıyor.​

Elimde kaldı umutlarım...​

Sensizlik öyle kötü bir yara oldu ki artık, içimde öyle bir yara açtın ki, bir gün Olurda geri dönersen kendi yaptığın boşluğa sende yetmeyeceksin.​

Orası hep bomboş, paramparça kalacak.​

Büsbütün cam kırıklarıyla kaplı kalbim.​

Ne zaman seni düşünsem, seni hatırlatacak en ufak bir görsem o kıraklarla dolu Yerim batmaya başlıyor yüreğime.​

Artık sabahları yanlızca hüzünle uyanıyorum.​

Hiçbir şey beklemiyorum günden, seni bile...​

Varlığında sensizliği yaşamaktansa içimdeki boşluklarla kırıklarla, boş umutlarımla Sensizken alışırım, alışmaya çalışırım yokluğuna...​

​
 
Geri