Evladım dışında kimsenin ebeveyni değilim, birçok kişiden daha iyiyim ve vasıflıyım ama kimseye gerçek manada nasihat verecek bir durumum ya da arzum yok. Birilerini düzeltmeye de enerjim yok ama geçmişte şunu yaptım; ben çok yargılayıcı bir insan değilim, yanlış yolda olduğunu düşündüğüm kişileri de yargılamamaya çalıştım, onları empat bir şekilde dinledim ve hatta özellikle önyargılarımdan sıyrılarak dinlemeye çalıştım ki yargılandığını hissetmesin yoksa anlatmaktan vazgeçer ve daha kötü yollara vurur kendini diye. Yani dinlemenin ve müsaade ettikçe dahil olmanın o kişiyi iyileştirebileceğini düşündüm. Bazen oldu bazen olmadı. Şimdi böyle şeylere girişmem, birçok sebebi var. Kendi menfaatim için olanı söyleyeyim, yoruluyorum ve bana iyi gelmiyor. Her koyun kendi bacağından asılır, mottom bu:d
Yani kimseyi düzeltmeye çalışmıyorum. Düzeltilmesi gereken bana uymayan şeyler gördüğümde ya ilişkimi kesiyorum ya da mesafe alıyorum. Bana hangisi uyarsa. Bu arada ben kimseye benzemem, belki çok etkilenmeye ya da benzemeye fırsat bırakmadan bu tarz durumlarda ilişkimi kestiğim için. Paçayı sıyırırım yani.
