düşler biriktirdim zulamda

her susuzluğumda yıldızlar kanatır kapımın eşiğini.
Gözyaşlarını hiç düşünmedim.
Başımı yastığa koyduğumda sensiz hiçbir hayalim olmadı.
Ahh biliyorum bu hasret, mahpus zamanlarım benim. Ve demir parmaklıklar ardında misal bir çocuk gibi gülümseyişlerim sana.
Senli düşler biriktirdim zulamda,
ben seni biriktirdiğim düşlerde sevdim.
Kuşluk vakitleri gözyaşlarımı yüklendi kelebekler ve seni sevmenin sağanağında aldı guslünü tabiat.
Sancılarım oldu bazen hoyrat zamanlarda, arsız yaralarını sundu soframa Erciyes
ama ben seni bir rüzgarın tınısındaki serenad bildim ve hasret nağmelerine besteler yaptım ilhamlanarak.
Önder ÖZTÜRK