Biraz da ciddiyet, 2024'teki kendimi kınayasım geldi fakat haklıyım da, rökamiye fetişimi somra konuşuruz... Ve ciddiyim gayet aa a ne oluyor ayol? Rökamiyesi olmayan hatunu neyleyeyim ya?
20'li yaşlarımın başında Özdemir Asaf'tan bir cümle çarpmıştı beni. "Tüm dünyayı kucaklamak istedim; kollarım yetişmedi."
Ve bu söz, benim için bir ağlama istasyonuydu. O zamanlar her şeyden haberdar olmak, her şeye yetmek istiyordum, yüreğim yetmedi... Sonra bir dövme yaptırdım, bir kelimelik. Çok şey ifade ediyordu, dünya ağrımı, elimden bir şey gelmeyen nahoş hadiselere duyduğum acıyı ifade ediyordu.
Ve anladım ki, bu kadar her şeyden haberdar olmak iyi değildi. Tüm dünya gözümün önünde yaşamamlıydı, benim kapalı küçük dünyam bana yeterdi de artardı, daha fazlasını taşıyamazdım, ben bir insandım.