Diye burada!

Diye burada!


Yiyenin bana dedi; dayıcığım!
Dünyalar benim oldu ne yapayım
Bir tek kelimen bana yetti dayınım
Sen benim biricik şu dünyada yiyenim!
Elini tutamadım, tenine dokunamadım
Yanağından bir öpük olsun alamadım
Sen bana, bende sanasarılamadım
Sesini duymadım, nefesini alamadım
Bu ne hasret ne özlem, senden alamadım

Her gün; gelen, giden o saatler, günler..
Hafatalar, aylar yıllar ve mevsimler!

Dayı babadan manevi olarak yakındır
Derlerdi anlamaz, anlayamazdık eskiler
Bu ne dünya, böyle neyiz nasılız bizler?
Yavaş, yavaş siliniyor bak yiyenim izler
Durakta bekleyen yolcular gibi bizler
Biletimiz elimizde sırası gelen binip gider
Alıp götürür onu ölüm treni çekip gider

Her gün; gelen, giden o saatler, günler..
Hafatalar, aylar yıllar ve mevsimler!

Alem-i Sır der ki; geldik bu dünyaya..
Gidiyoruz hayat yolunda, güle ağlaya
Elbet bir gün düşeceğiz bizde bir kenara
Gören olur mu, bu kim? Diye, burada!