Deniz

Uçsuz bucaksız bir deniz vardı o küçük kızın önünde,

Bırakıverdi kendini dalgalara;

Bir yandan mutlu oluyordu, bir yandan da ürküyordu…

Bilmiyordu çünkü dalgaların onu nereye sürükleyeceğini

Dingin denize dönüşmesinden de korkuyordu...

Ona göre heyecan da vermeliydi;

Dalgalarla boğuşmak bilinmemezliğe doğru sürüklenmek…

Ama fazla sürmedi;

Fırtınaların en büyüğü koptu!

Savruldu oradan oraya…

Ve ölümden korktu!

Dingin denizi arar oldu…

Onu asıl mutlu edecek şey evet buydu…

Ama şunu düşünemedi hiçbir zaman;

Dingin denize bırakıverdiğinde kendini, dalgaları arayacağını…

Doğaya karşı koyamayacağını…

Sunulanla mutlu olunabileceğini…

Hep arar oldu hayatında

Doğa ona bir ders verdi belki de…

Ama o hep dalgalarla boğuşurken dingin denizi,

Dingin denizdeyken dalgaları arar oldu…

İstekleri, mutlulukları neydi aslında bunu da bilmiyordu…

Hayallerin esiri küçük kız;

Birgün büyüyeceksin…

Tuğba Yılmaz