Çelişkinin Dayanılmaz Cazibesi

Peki ya gerçekte bilinçli bir tanrı yoksa , her şey zamanla bir bilince ulaşmışsa ?
Ya her şey zamanla anlam bulmuş ve hala bu anlam yolcuğunda yoğruluyorsa ?
Galiba insanın en büyük çelişkisi tam da burada; Hayatı boyunca taşıdığı yükten şikayet ederken, o yükü bırakınca ne olacağını da bilmediği için ona sarılıyor. Yani ayrılmak zor geliyor. Bu zorluk ona sorgulamayı bile unutturuyor. Belki de özgürlük, yükün tamamen yok olması değil; insanın önce Bu gerçekten benim yüküm mü? diye sorabilmesidir.
İnsan içindeki vahşi sırtlanı kırbaçlamalı mı yoksa dizginlemeli mi ?
Maalesef insan bazen zincirini sevmez ama anahtarını da kaybetmek istemez. 😄
Bence zincirleri kırıp yeniden düşünmek , yeniden var olmak gerek…
@No Pasaran
@HosgeldinHarunAbi

Milan Kundera söylemişti sanki bunu.

Onyx' Alıntı:

Peki ya gerçekte bilinçli bir tanrı yoksa , her şey zamanla bir bilince ulaşmışsa ?
Ya her şey zamanla anlam bulmuş ve hala bu anlam yolcuğunda yoğruluyorsa ?
Galiba insanın en büyük çelişkisi tam da burada; Hayatı boyunca taşıdığı yükten şikayet ederken, o yükü bırakınca ne olacağını da bilmediği için ona sarılıyor. Yani ayrılmak zor geliyor. Bu zorluk ona sorgulamayı bile unutturuyor. Belki de özgürlük, yükün tamamen yok olması değil; insanın önce Bu gerçekten benim yüküm mü? diye sorabilmesidir.
İnsan içindeki vahşi sırtlanı kırbaçlamalı mı yoksa dizginlemeli mi ?
Maalesef insan bazen zincirini sevmez ama anahtarını da kaybetmek istemez. 😄
Bence zincirleri kırıp yeniden düşünmek , yeniden var olmak gerek…
@No Pasaran
@HosgeldinHarunAbi

Genişletmek için tıkla ...

Ben konu içeriğine daha farklı bir perspektif ile katkı sunayım. Tanrı bilinmezliği ile kendimi bildim bileli cebelleşiyorum çünkü. Ona dair yazmam çok daha uzun sürer. Daha geniş bir vakitte yazarım.

Ben bilinmezden değil de bildiğim yerden gideyim ; Sanat.

Bir okumamda denk gelmiştim şu söze
“İnsan öleceğini bilen tek canlıdır. Bu yükle başa çıkabilmek için de sanatı yarattı.”

Tamam kabul ediyorum bu basit bir önerme. İnsan ölümden korktu, sanat yaptı kadar basit olmamalı bu mesele. Çünkü insanın asıl trajedisi ölümü bilmesi değil, yaşamının anlamını da kendisinin kurmak zorunda olması biraz da.

Bir karga “varoluşsal kriz” geçirip de bir kayalığın kenarında şiir yazmaz. İnsan ise ölümün geleceğini bilir ve buna rağmen sabah kalkıp “Bugün ne yapacağım?” der. İşte sanat da bu soruya verilen kolektif cevaptan başka bir şey değil.

İnsan doğadan kopuşuyla birlikte anlam üreten bir varlığa dönüştü. Tiyatro, mitler, destanlar, türküler, ağıtlar, heykeller, resimler vs vs. Bunların hepsi insanın çıplak biyolojik varoluşunu aşma çabaları aslında.

E insan da doğaya karşı olan savaşını kaybedeceğini biliyor. Ölecek. Sanat da ölümün karşısına “Ben seni yenemem ama seni anlamlandırabilirim” diyerek dikilmekten başka bir şey değil. Hem de bunu iktidar olma yolu ile değil anlamlandırma ile yapıyor ki bu daha kıymetli olanı.

Yani sanat, insanın ölüm karşısındaki çaresizliğinin değil, o çaresizliğe rağmen anlam yaratabilme kudretinin ürünü. Yüklerini hafifletebilmesinin kaynağı.

HosgeldinHarunAbi' Alıntı:

Ben konu içeriğine daha farklı bir perspektif ile katkı sunayım. Tanrı bilinmezliği ile kendimi bildim bileli cebelleşiyorum çünkü. Ona dair yazmam çok daha uzun sürer. Daha geniş bir vakitte yazarım.

Genişletmek için tıkla ...

Sanırım geçmişte bu konuda yazışmaya başlamıştık ufaktan , tabi ben forumu bırakınca ilerleyemedik.
Benim tanrı ile tanışıklığım 2009-2010. İslam serüvenim aslında Diyarbakır 2010 kürt forumuyla netlik kazandı desem yeridir. Tabi o aşamaya gelene kadar çok şeyler atlattık.
İnşallah bu konu aklımda ve uzun bir söyleşi olarak konuyu genele açık muhabbet tadında konuşacağız usta.
Beraber bir arayışa çıkarız, belki bizimde kendimizi sorgulamaya ihtiyacımız vardır.

Gelelim konuya katkına , mükemmelsin usta burada sanatın asıl gücünü çok güzel yakalamışsın: Sanat aslında ölümü ortadan kaldırmıyor, ona rağmen yaşamı anlamlı kılıyor. Belki de insanı diğer canlılardan ayıran şey ölümün farkında olması kadar, o farkındalıktan bir türkü, bir ağıt, bir resim ya da bir şiir çıkarabilmesi. Bu insana özgü birşey. Düşüne bilmesi , akıl edebilmesi ve üretebilmesinin socu bu.
Bir bakıma insan ölümle kazanamayacağını bildiği bir savaşa giriyor; sanat ise o savaştaki en güzel “teslim olmama” biçimi.
Yüklerimizi nasıl hafifletebilirizin bir arayışı bence usta

Saygılar 💐