Aylar önce yazmış olduğum bu post aklıma geldi
Bu gün bütün duygularım alt üst.!
Sabah hastaneye giderken dilenen bir kadin gördüm yanında hemüz 1,5 yaşlarında bir çocuk kaldırıma oturmuş dileniyordu çocukta buz gibi betonun üzerinde yalın ayak bırakın ayakkabıyı ayağında çorabı bile yoktu hava buz Van nın soğu işte en az -15 neyse gidip kan verdim hemen aşağıda çocuk kıyafetleri satılan bi tezgahla karşılaştım nasıl mutlu oldum anlatamam hemen bir çorap aldım ve sabah onları gördüğüm noktayı gittim oldukları yerdeydiler verdim çorabı giydir diye de tembihledim sıkı sıkı ayrıldım ordan sonuçları almak için bi kaç saat sonra döndüğümde tekrar karşılaştık hâlâ oddaydılar ve çocuğun ayağında yine çorap yoktu o an avazım çıktığı kadar bağırmak istedim çocuk laan o minik bedeni ne kadar dayanır bu soğuğa kendini acındırmak için nasıl yaparsın bunu sen nasıl bir annesin allahsız diye haykırmak istedim
Şimdi içimdeki merhamet duygusu çok başka bir hal almış durumda öfkeliyim kimseye acımak istemiyorum
