İnsanoğlu üstüne düşülecek bir varlık değil.
Kendimden biliyorum; puştluk benden kalsın.
Güzelini bulurum, daha güzelini ararım.
Yetinmem. İnsanoğlu biraz kahpedir; doymaz, “tamam” demez.
Yalan söyler, aldatır, oyalar.
Üzer, kırar, döker.
İnsanoğlu böyledir - en azından çoğu zaman.
Bunları hiç yaşamamış olan ya çok korunmuştur ya da hayata henüz başlamamıştır.
İnsan bazan zaman kaybı gibi gelir - çoğu zaman.
Bir parça yüreğim katı olsa, güzel eğlenirim etrafla… "Ama" ve virgül varken arada; hatta fakat, ve lakin… olmuyor.
Mor Efrem’i okurken, Hz. Meryem’e yönelttiği bir soru kaldı aklımda:
“Bize doğrusunu söyle, seni kim kirletti ve kim aldattı ey Meryem?”
Ve Hz. İsa’nın o ısrarı:
“O halde size doğrusunu söyleyeyim…”
Ben de tam buradayım galiba.
Doğrusunu söylemekle, insana rağmen susmak arasında.
Ben dahil, insanoğlu yalancıdır.
