Bir vazgeçişin, kabulleniş hikayesi bu.

Bir söz vermiştim. Ne olursa olsun düşürmeyecektim satırlarımı değmeyecek insanlar uğruna dipsiz uçurumlara!
Acıtmayacak, kör bıçaklara lime etmeyecektim canımı.
Bile bile alazlamayacaktım kalbimin iyi yanlarını.
Cümleleri kurban etmeyecektim birkaç kadehin kırıklığına.
Söz dinlemez, laftan anlamaz içime yıkımları hibelemeyecektim. Yapamadım.
Hayatımdan geçerken insanlar, düşerken birer birer gözlerimden , tutamıyorum !
Sislerin arasından bakıyorum , öyle ya ben hep kalandım!
Geride kalan, yarım kalan . Hoş kallanandım. Ama en çok hep boş kalan oldum. Ben hiç giden olamadım.

Binlerce soru, binlerce cevapsız soru.
Aklım İstanbul kalabalığı, kalbim Kız kulesi yalnızlığı.

Belki de son defa bu son olsunları dilime yamalıyorum. Vazgeçiyorum artık çıralaşmaktan. İçimi soğutarak yine söz veriyorum kendime .
Boğulmadan içine düştüğüm okyanustan, sığ sulara bırakıyorum yarınlarımı.
Bir rüyaya sığınıp ne varsa gözü açık yaşadığım , mimliyorum hakikatlere.
Bir yalan yaşamayı yeğliyorum , taşıyamayacagım gerçeklere inat.

Yorma kendini, ben beni anlamıyorum.
Sen de beni anlamaya çalışma diye,
Bir vazgeçişin, kabulleniş hikayesi bu.​