Bir Ekmeğin Yarısıyla Başlayan Dostluk

Neyzen Tevfik, II. Abdülhamid döneminde Mısır’a gider. Kahire’de beş parasız kaldığı günlerde Bektaşi tekkelerine sığınır.

Köpeğin ağzından aldığı ekmek​

“Niyetsiz oruç tutuyordum.” dediği o yoksulluk günlerinden birinde çok açtır. Yanına, ağzında ekmek taşıyan bir köpek gelir. Neyzen, açlığın verdiği çaresizlikle ekmeği köpeğin ağzından alır. Fakat çok geçmeden vicdanı elvermez; ekmeğin yarısını ona geri verir.

Sonrasında köpeğin kendisine alışmasını şöyle anlatır:

“Herhalde aramızda bir fark olmadığını düşünmüş olacak ki zamanla benden korkusunu attı ve ekmeği yemeye başladı.”

O günden sonra Neyzen ile köpek arasında bir dostluk başlar. Neyzen, ona Ashab-ı Kehf’ten esinlenerek Mernuş adını verir.

Mernuş artık onun yanından ayrılmaz.

Son satış ve vapur bileti​

Anlatılanlara göre Neyzen Tevfik, parasız kaldığı zamanlarda içki, esrar ya da yiyecek alabilmek için Mernuş’u birkaç kez satar. Fakat Mernuş her defasında yeni sahibinden kaçar ve Neyzen’in yanına geri döner.

Neyzen’in Mısır’dan İstanbul’a döneceği gün ise vapur bileti alacak parası yoktur. Çaresizce Mernuş’u son kez satar.

Vapur hareket etmek üzeredir. Neyzen’in gözü hâlâ kıyıda köpeğini aramaktadır; çünkü onun yine kendisine döneceğine inanır.

Tam ümidini kesmek üzereyken bir havlama sesi duyulur.

Mernuş gelmiştir.

Neyzen’in söylediği rivayet edilen tek cümle şudur:

“Biliyordum geleceğini.”

Neyzen Tevfik’in Mernuş’un ölümü üzerine yazdığı aktarılan dizeler ise şöyledir:

Bu engin ayrılık canıma yetti,
Başımdan aşıyor kederim Mernuş,
Bu yolda yazılmış fermanı kaza,
Bunu da gösterdi kaderim Mernuş.

— Neyzen Tevfik