Beş Dakikaya Sığan Bir Ömür

Japonya’da ağır bir engelle dünyaya gelen bir çocuğun söylediği ilk kelime, yıllar sonra Nobel kürsüsünde anlatılan unutulmaz bir hikâyeye dönüşür.

1963’te doğan Hikari, çocukluğunun ilk yıllarında ailesiyle konuşarak iletişim kuramıyordu. Ancak kuş seslerini dinlerken sakinleştiğini fark eden babası, Japonya’daki elli farklı kuşun seslerinden oluşan bir kayıt hazırladı. Hikari bu kaydı yıllarca dinledi.

Bir yaz günü babası onu omuzlarına alıp ormana götürdü. Bir kuş öttü. Hikari, duyduğu kuşun adını söyledi.

Babası donup kaldı.

“Acaba yanlış mı duydum?” diye düşündü. Tam beş dakika boyunca kuşun yeniden ötmesini bekledi. Sonra kuş tekrar öttü.

Hikari de aynı kelimeyi yeniden söyledi.

O an bir baba, oğlunun dünyasına açılan kapının ilk kez aralandığını anladı.

Hikari büyüdü, müziğe yöneldi ve besteci oldu. Babası Kenzaburo Oe ise 1994’te Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazandı. Nobel konuşmasında dünyaya büyük başarılarından değil, bir kuşun yeniden ötmesini beklediği o beş dakikadan söz etti.

Çünkü bazı anlar vardır; dışarıdan bakıldığında yalnızca beş dakikadır.

Bir anne için yıllar, bir baba için bir ömür, bir çocuk içinse hayata açılan ilk kapıdır.

Bazen insanın hayatını değiştiren şey, büyük bir mucize değil; vazgeçmeden biraz daha beklemektir.