kendimi dindar olarak görmüyorum, kendimi bazı hassasiyetleri olan inançlı biri olarak tanımlıyorum. ha insanlar, sizi sizden önce tanımlamaya meraklı ama siz yine de insanın kendisini nasıl tanımladığına da kulak verin, gördüklerinizden ibaret değil insan. bu burada dursun.
ateizme hiç yaklaşmadım ama belli bir dönem inandığım doğruları öfkeyle sorguladığım oldu. insan hayatında belli bir dönemi atlayamayınca, haksızlığa uğradığını hissedince ya da dönüm noktası olabilecek görece kötü şeyler yaşayınca, sahip çıkılmamış, sesi duyulmamış gibi hissediyor. bu size belki yüzeysel gelir ama çok insani ve samimi.
ben böyle bir süreçte inandıklarımdan vazgeçmedim ama kırgınlıkla düşünce bazında çok uzaklaştığım oldu bazı şeylerden. çünkü yaratıcıya inanma biraz da sizden üstün bir varlığa sığınma ihtiyacından da doğuyor. elbet daha komplike sebepleri de var. bunu daha entelektüel anlatanlar olacaktır ama insanların yaratıcı kavramından uzaklaşmalarında temelde bir kırgınlık ve öfke oluyor.
sanırım toparlayamadım asfad bırakıyorum böyle. iç huzuru yakalamanız dileğiyle... hayırlı kandiller asfjk