Aşk,bir İntihar Çiçeği

ne zaman bir yağmur yağsa,
bir kum tanesi sırtını döner aşka,
yüzünü rüzgara döner,bakar.
içine demirlenir,
sussuz düşlerin bahçesinde,kimsesiz.
büyütür,iki mevsim sonra ruhunda bir çocuk...
kelimleri anlamasız
gül yüzündeki iklim acımasız
ezbersiz yitimlerde,kahrolup giden.
kızıla boyanmış bir mayıs sabahı...
sevgili denilen kadın elindeki gülleri kınalamış.
yol almış bitmeyecek denilen sabahlara.
yolu uzun.
aşkın mührü kalbinde ve sırtını açmış.
sırtında bir rüzgarın tılsımlı fısıltısı,
elinde yüzüne baktığı bir ayna,
karanlıkta iğne deliği kadar aydınlık bir umut,
gözlerinde geçmişten kalan bir kaç kırık düş,
tutunacak hiç bir şeyi yokken,
bir sevilme uğruna benliğinden vazgeçen,
bir sevilme uğruna yüzünü aşka dönen,
sözde adı aşk,soyadı bir intihar çiçeği.



Zekeriya Öztoprak