aRMiNa
Elite Üye
-
- Katılım
- 10 Nisan 2011
-
- Mesajlar
- 43.116
-
- Tepkime puanı
- 33
-
- ForumSAL Yaşı:
- 15 yıl 6 ay
- Kıdem:
- Forumun Hafızası
-
- Yaş
- 46
Almanya’ya çalışmak üzere gidip, Türkiye’de bıraktığı eşi ve çocukları ile bütün bağlarını kesen kocanın eşi ne yapabilir?
Eğer kocanın nerede olduğu bilinmiyor ve hiçbir haber de alınamıyorsa hakkında “mefkud” hükümleri uygulanır. Böyle bir durumda Hanefî ve Şâfiîlere göre karısı, kocasının emsali olan erkekler vefat edinceye kadar bekler. Mâlikîlere göre ise bu süre dört yıl olup, bu kadar süre geçince karısı mahkemeye başvurur, hakim kararından itibaren iddet bekler ve bundan sonra başkası ile evlenebilir.
Kocanın yaşadığı ve bulunduğu yer biliniyorsa Hanefî ve Şâfiîlere göre kadın mahkemeye başvurup nafaka ve benzeri haklarını bu yolla alır ve kocasının dönmesini ya da kendileri ile ilgilenmesini ister. Mâlikîlere göre ise bu durumda bir yıl geçince kadın mahkemeye başvurarak boşanma talebinde bulunabilir.
Osmanlı Devleti uygulamasında kaybolma durumu ile ilgili konularda Mâlikî mezhebinin görüşü, zamanın şartlarına daha uygun bulunarak 1917 tarihi Hukukî Aile Kararnamesinde bu görüş esas alınmıştır. (bk. “İslâm’da Boşanma Sebepleri” konusu)
Eğer kocanın nerede olduğu bilinmiyor ve hiçbir haber de alınamıyorsa hakkında “mefkud” hükümleri uygulanır. Böyle bir durumda Hanefî ve Şâfiîlere göre karısı, kocasının emsali olan erkekler vefat edinceye kadar bekler. Mâlikîlere göre ise bu süre dört yıl olup, bu kadar süre geçince karısı mahkemeye başvurur, hakim kararından itibaren iddet bekler ve bundan sonra başkası ile evlenebilir.
Kocanın yaşadığı ve bulunduğu yer biliniyorsa Hanefî ve Şâfiîlere göre kadın mahkemeye başvurup nafaka ve benzeri haklarını bu yolla alır ve kocasının dönmesini ya da kendileri ile ilgilenmesini ister. Mâlikîlere göre ise bu durumda bir yıl geçince kadın mahkemeye başvurarak boşanma talebinde bulunabilir.
Osmanlı Devleti uygulamasında kaybolma durumu ile ilgili konularda Mâlikî mezhebinin görüşü, zamanın şartlarına daha uygun bulunarak 1917 tarihi Hukukî Aile Kararnamesinde bu görüş esas alınmıştır. (bk. “İslâm’da Boşanma Sebepleri” konusu)