Allah ile kul arasındaki sevgi ancak hüzünle ve şükürle gelişen bir Gönül yolculuğudur.
Seven saygı duyar,sevdiğinin rızasını kaybetmemek için dikkatli olur.Vefa,sadakat,özen ile yaşamaya çalışır.Bu bağlılık mutlak bir bağlılıktır.
Korku ise ceza modelli bir yaklaşım sunar.Ürkütür,uzaklaştırır ama sevgi temeli aşılanmamışsa ceza yerine ödül (ukbaa) beklentisini oluşturur.Şekilde inanç,şekilde eylem,ama kalben eksik bir anlayıştır.
Sevdiğimiz için Allah dosttur.Şükür ki.O'nun dostluğu ve nazarı karşısındaki vefa tüm yüzeysel oyunlardan kalbimizi alıkoymaya yeter.Biliriz ki şükran da ,minnet de asıl olana.
Vefasız avuntulara meyletmekten alıkoyan bir gönül iştirakı arayışı hedef olur.Bakmak değil görmek misali bir seçim,bir tertip düzen ,ölçü oluşturur.
Ben dostumu hüznümde buldum.Hüznümü de Dostumu da çok seviyorum.
O'NDAN NE GELSE KABULÜM.
